De tweede ‘infuusdag’; gelukkig kunnen we wel gewoon van de afdeling af. We gaan weer eens naar het stiltecentrum. Is een mooie plek om af en toe samen te zijn en een kaarsje op te steken. We gaan ook wat drinken bij de naastgelegen koffiecorner. Dit is een mooie plek, waar je vanaf het ‘terras’ uitkijkt op een waterpartij beneden. Met een grote glazen overkapping waar de zon heerlijk doorheen schijnt.

Ze verkopen hier koffie, broodjes, ijs en gebak, waaronder ‘spoorpunt’. Dit is iets typisch Utrechts, ‘uitgevonden’ door een plaatselijke bakker. Van allerlei bakresten wordt een beslag gemaakt waarvan een heel stevige koek wordt gebakken. Daaroverheen een suikerglazuurlaagje en je hebt een spoorpunt. Het is voor mij vooral jeugdsentiment, op de Havo ging ik dit in een tussenuur weleens halen. Eerlijk gezegd is de herinnering beter dan de smaak nu 😉.

Jelle mag eind van de middag naar huis! Ongelooflijk zo snel als zijn herstel is gegaan. “Mag ik binnenkort eens bellen om te vragen hoe het is? We zijn zo benieuwd wat er uiteindelijk voor diagnose komt en of er nog wat herstel is?” vraagt zijn moeder. We hebben in die paar dagen een fijn contact gekregen. Ik vraag haar mailadres en we spreken af dat ik haar toevoeg aan de mailinglijst; dat is voor mij de prettigste manier om iedereen ‘bij te praten’. Anders ben ik zoveel tijd kwijt aan telefoontjes, want de belangstelling blijft overweldigend!

In de bijna twee weken dat Bert nu hier is hangt het prikbord overvol met kaarten, staan er bossen bloemen, bonbons en heb ik op iedere mail die ik verstuur tientallen reacties. Het doet echt goed te weten dat zoveel mensen meeleven!