De eerste dag van de infuuskuur met prednison. Gelukkig heeft Bert zo’n standaard waar de zak aan hangt, dus we kunnen met de rolstoel wel van de kamer af.

Fons en Bernadet komen in de loop van de ochtend op bezoek en we besluiten te gaan lunchen in het restaurant beneden. Heel gezellig en lekker, met die enorme keus die ze daar hebben.

In het rustige restaurant heb je ook wat meer de gelegenheid om te praten dan op de kamer; de voorlopige diagnose heeft er wel ingehakt. Natuurlijk is het nog niet helemaal zeker, maar de kans op herstel lijkt uitgesloten. Het blijft onvoorstelbaar, onbegrijpelijk, dat in 2 maanden tijd alles zo anders is geworden…..

Als ik thuiskom ligt er een brief van de gemeente op de mat. 9 maart komt er een consulente die, in het kader van de WMO, moet bekijken of Bert in aanmerking komt voor een rolstoelpasje. Ik was al haast vergeten dat we dat hadden aangevraagd…