Bert mag het weekend weer naar huis; eind van de ochtend komt de taxi hem brengen. Emil is vandaag en morgenochtend thuis, gaat in de loop van de middag weer naar Enschede. Dat is fijn, want hij kan dan helpen met in en uit bed en rolstoel tillen met de tillift. Maar morgen, eind van de middag wordt dat lastig.

Omdat verschillende buren hebben gezegd dat zij best willen helpen, en ook hun mobiele nummer hebben doorgegeven, maak ik een Whatsapp-groep aan: ‘Burenhulp’. Ik stuur een berichtje om te melden dat Bert het weekend thuis is en te vragen of er eventueel iemand zondag eind van de middag kan helpen. Er komen direct al reacties, wat ontzettend fijn! En makkelijk dat dit zo kan natuurlijk.

Bij de post zit een kaart waar we werkelijk niets van begrijpen: in een envelop met onze naam en adres erop zit een ansichtkaart. Die is aan ons gericht, maar met als adres ‘Hof van Cambridge’. Hoe weten de mensen bij wie de kaart bezorgd is waar wij wonen? Misschien in het telefoonboek gevonden, maar dan hadden ze waarschijnlijk wel gebeld. Wel attent dat ze hem hebben doorgestuurd.

De kaart blijkt afkomstig van het UMC Utrecht, van het afdelingshoofd van de verpleging daar. Heel lief: zij vindt het jammer dat ze er niet was toen Bert vertrok, ze had graag persoonlijk afscheid genomen om ons het allerbeste te wensen. Heel attent! Dan begrijp ik hoe de kaart bij ons komt: het adres waar de kaart heen is gestuurd, is dat van onze huisarts. Waarschijnlijk had zij geen inzicht in onze adresgegevens, maar wel die van de huisarts, omdat het eindverslag daarheen is gestuurd. Goed bedacht van haar en attent van de huisartsenpraktijk.

Het is echt heerlijk weer; zo lekker zelfs dat we buiten eten! Het bed een stuk draaien (dat staat nu voor de openslaande deuren) en dan via die deuren met de rolstoel onder de veranda.

Ik heb hier dit jaar nog niet buiten gezeten en Bert natuurlijk ook niet. Maar nu zien we dat een paar grote planten in potten er erg slecht aan toe zijn… Waarschijnlijk verdroogd, het heeft de afgelopen periode weinig geregend. De twee grote oleanders en olijven staan er triest bij. “Die kun je beter weggooien, dat wordt niets meer”, vindt Bert. Maar dat is mijn eer te na: ik wil proberen ze toch weer op gang te krijgen.

Eerst vandaag maar heel veel water geven; dan kan ik de komende week misschien wat dode takken wegknippen. En dan regelmatig nat houden en er het beste van hopen!