’s Ochtends is Emil er; hij kan helpen Bert in de rolstoel te krijgen. Vanuit bed met de tillift ‘optillen’ kan ik wel alleen, maar de rolstoel goed eronder krijgen als je met zo’n lomp ding moet manoeuvreren valt niet mee. Met zijn tweeën gaat dat veel beter.

Lekker weer buiten koffie drinken; ’s middags helpen Emil en ik hem samen weer op bed, zodat hij een poosje kan liggen.

In de groepsapp vraag ik wie er om zes uur kan helpen, dan kunnen we samen aan tafel (binnen of buiten) eten. Erna en Henk willen dan wel komen en Inge is ‘stand-by’ als het nodig is. 

Omdat de uitslag van het longonderzoek best ‘eng’ was, wil ik, nee moet ik, toch eens met Bert bespreken wat er moet gebeuren als ‘het mis gaat’. Nu kunnen we dat bespreken, maar wat als hij verder achteruit gaat en misschien niet meer kan praten? Ik durf er niet goed over te beginnen, maar gelukkig heeft Bert aan een half woord genoeg. Hij begrijpt het en heeft hier zelf ook over nagedacht. Dus, de hoofden dicht bij elkaar, vertelt hij precies wat hij zou willen. Een heel moeilijk, maar ook mooi gesprek, waarbij we ons zo verbonden voelen….