In het ziekenhuis zijn er alleen de ‘normale’ bezoektijden, maar voor partners doen ze daar niet moeilijk over, zeker omdat Bert op een eenpersoonskamer ligt.

“Ze doen hier alle transfers nu met een tillift”, zegt Bert. In het UMC gebeurde dat al gedeeltelijk, maar soms lukte het nog met het glijplankje. Nu niet meer….

Het lukt ook niet meer de linkerarm op te tillen. Hij kan hem nog wel bewegen, maar alleen met ondersteuning, de spieren lijken niet meer sterk genoeg het gewicht van de arm te ‘dragen’.

Waarschijnlijk komt maandag de fysiotherapeute van het ziekenhuis wel weer, die zal ook wel schrikken als ze Bert terugziet.

Het verblijf op de eenpersoonskamer is wel stil, dus is het lekker af en toe even naar beneden te gaan. We hebben voor dit weekend ook geen bezoek gepland, omdat eerder niet precies bekend was waar hij dan zou zijn. We hopen dat hij hier ook niet al te lang hoeft te blijven, maar vlot naar Klimmendaal in Arnhem kan. Dat is dan wel weer iets verder rijden, maar daar kan dan met fysio- en ergotherapie in elk geval iets aan vooruitgang of extra hulpmiddelen worden gedaan.

In de loop van de middag worden er bloemen bezorgd; van de ‘bridgedames’; wat lief en attent weer!