Fijn, weer lekker thuis. De spuit in de buik viel uiteindelijk wel mee vanochtend; ze hadden het in het ziekenhuis voorgedaan. Je moet een huidplooi pakken en daarin prikken. Ik heb Bert op bed gewassen en geholpen met een schone pyjama aandoen, want het zitten houdt hij geen hele dag (meer) vol. Nog even en ik kan verpleeghulp worden.

Nu hij thuis is besef ik pas echt wat hij de afgelopen twee weken alweer heeft moeten ‘inleveren’. Rechtop zitten kan hij alleen nog met steun van de armen, dus zelfs dat is vermoeiend. Eten gaat lastig; met de arm ‘los’ trilt zijn rechterhand behoorlijk en dan is een lepel soep al half leeg voor hij bij je mond is. Ook vlees snijden lukt moeizaam…

In het ziekenhuis heeft hij geleerd een ‘lage transfer’ te maken; van bed in de rolstoel of andersom door te schuiven, dus niet meer opstaan en draaien. Dat lukt, maar door de handen die niet vlot reageren is het vastpakken en opduwen ook lastig. Het wordt er allemaal niet makkelijker op.

Wel bijzonder: sinds een aantal jaren speel ik Wordfeud met Ria 'Rafke'. Die ken ik niet persoonlijk, maar in de loop van de tijd hebben we berichtjes aan het spel toegevoegd; eerst af en toe, later wat meer. Hoewel ik haar dus niet ken, weet ik al wel waar ze woont, dat ze twee kinderen heeft, graag naar Oostenrijk gaat.

De afgelopen weken heb ik haar zo ook af en toe 'verteld' dat Bert in het ziekenhuis lag en zo. Nu vraagt ze me of we misschien vrienden op Facebook kunnen worden; "Anders krijg ik alleen als jij speelt weer wat te horen, en ik ben wel benieuwd hoe het met jullie gaat." Dat doe ik dus maar, kom ik gelijk te weten hoe ze echt heet. Ik voeg haar ook toe aan de mensen die een mail krijgen. En dan zeggen mensen dat 'social media' je 'echte' contacten soms in de weg staan!