Bert:

V Sankt Anton am Arlberg A Landeck A 27 km W heerlijk af en toe een wolk vanuit de bergen, heerlijk voor de schaduw O Hotel in Landeck E in hotel T 905 + 27 = 932 km

Vandaag was de fietsroute naar mijn idee te veel fietsen langs/ op wegen. Logisch want er gaat maar één weg door het dal De wandelpaden gaan door de bergen en daar hebben we geen kaart van en bovendien willen we niet al te veel extra klimmen en dalen. In Landeck waren volgens het boekje twee campings en daar gingen we juist voor. De ene camping zijn we voorbij gelopen omdat we de camping dicht bij het centrum wilden. Toen bleek dat die in mei gerenoveerd werd en dus gesloten was zijn we terug gegaan naar de eerste. Die bleek helaas al in 2006 dicht te zijn gegaan en was alleen nog een outdoorcentrum. Dus weer terug naar dit hotel “Sonne”. Prima zaak en prima kamer.

Morgen lopen we weinig volgens plan om bij een camping lekker te rusten. Nu, om 21.00 uur, eerst buiten op het zonneterras om het mooi donker te zien worden met een ¼ Zwiegelt' erbij. Binnen doet een Tiroolse zanger zijn best om een bus Engelsen van hun stiff upperlip af te krijgen. Zo te zien lukt dat nog niet helemaal.

Aanvulling 10-5 geschreven 11-5

We noemen de eigenaar Fawlty omdat hij zich tegen het personeel nogal bot gedraagt. Hij gaf zelf een erg slap handje
’s Morgens om circa 6.00 uur ging een alarm af volgens Helma een 'slow-woop'alarm d.w.z. ontruimen. In no-time had Helma de portemonnee en ik mijn tasje en beide wat kleding aan. Het hele hotel was wakker en veel mensen liepen al op de gang. Verder was er niets te zien laat staan brand. De eigenaar, Fawlty zullen we zeggen, liep later met een colbert aan en zette het alarm af. Een serveerster vertelde ons dat iemand in de keuken in slaap was gevallen, terwijl er iets stond te koken, en dat door de damp het alarm was afgegaan. Fawlty vertelde zelf aan anderen dat er een technische storing was geweest.

Helma:

Vandaag een etappe van zo’n 26 kilometer voor de boeg; maar bergaf, dus dat moet goed te doen zijn.

Omdat er maar een weg door dit dal loopt, lopen we de hele weg langs deze weg. Er zijn vast ook wel wandelroutes, maar daar hebben we geen kaart van, en durven het daarom niet aan. Voordeel van deze weg is wel dat het geen klimmen en alleen maar licht dalen is.

We zijn behoorlijk op tijd in Landeck; direct aan het begin van het plaatsje is een recreatieterrein. Volgens ons boekje is hier ook een camping bij, maar verderop is een iets grotere die centraal ligt, dus die lijkt ons leuker. We lopen dus door. Net na een beekje ligt de andere camping; helaas met een bordje op het hek. Wegens verbouwing gesloten in mei. Heel jammer, want dat betekent dat we terug moeten lopen naar de eerste camping. Daar aangekomen lopen we het terrein op en zoeken de receptie: dan ontdekken we dat er geen camping meer is. Dit is een dagrecreatieterrein, met een gesloten kiosk en verder niets. Geen camping dus hier; hadden we de eerste keer maar beter rondgekeken!

We lopen weer terug richting centrum; het is altijd zo vervelend dat je denkt er te zijn en dan heen en weer moet lopen. Dat laatste stuk is dan altijd veel zwaarder. In het centrum zien we een bordje met de naam van een hotel erop en lopen daarheen; het blijkt wat hoger te liggen, dus we moeten nog klimmen ook. Een groot hotel met volop mensen op het terras; Bert vraagt me nog hoeveel we maximaal over hebben voor een kamer (anders moeten we verder zoeken), maar dat kan me niets schelen: als we maar niet meer hoeven lopen. De prijs valt best mee: 80 euro. Voor die prijs hebben we een grote kamer met zitje en een badkamer met ligbad. We kunnen hier ook eten, dus hoeven vanavond niet meer op zoek naar een restaurant.

Lekker zitten op het zonneterras, mooi uitzicht op de bergen rondom en op het plaatsje en lekker eten; uiteindelijk boffen we toch maar weer en wat is de teleurstelling van ’s middags dan snel over.

We hebben trouwens wel te doen met de ober; een vrij jonge man die zich rot loopt in de bediening binnen en op het terras. Daarbij moet hij ook nog gasten inchecken, terwijl er een man rondloopt die de eigenaar lijkt te zijn en niet veel meer doet dan kletsen met wat gasten.

’s Avonds is er een optreden in de grote zaal van een muzikant; er is een grote groep Amerikaanse of Engelse gasten die zich kostelijk lijken te vermaken met dit 'echt Oostenrijkse' feestje.