Klinkt natuurlijk gek voor iemand die naar Rome wil lopen, maar eigenlijk hou ik niet echt van het lopen. Het eerste uur ’s ochtends vind ik prima: zeker als het lekker rustig is of de route is mooi, dan is het een heerlijke manier van goed wakker worden. Als alles lekker opschiet, is het tot de middagpauze nog wel leuk. Maar daarna ben ik het eigenlijk meestal zat. Niet echt moe, maar de voeten begin je soms te voelen, de schouders worden wat zwaarder en ik heb gewoon geen zin meer. Lopen in een dorpje bevalt dan eigenlijk nog het best: vooral niet gaan sjokken, maar iets uitstralen van : kijk ons eens lopen. Zal wel iets met uitsloverij te maken hebben, je niet willen laten kennen.

Maar wat het lopen naar Rome dan toch leuk maakt: de afwisseling, de prachtige plekjes die je onderweg ziet, de bijzondere ontmoetingen met mensen (die je anders nooit gezien zou hebben), de tijd die je hebt voor je eigen gedachten en vooral het aankomen op de plaats van bestemming. Dan heb je de voldoening dat je het toch maar weer gedaan hebt, de tevredenheid over een slaapplek en het feit dat je niet meer hoeft te lopen. Alles bij elkaar toch vele malen prettiger dan een week achter elkaar op dezelfde plek kamperen zonder veel te doen. Zelfs een biertje ’s middags smaakt tien keer beter als je het voor je gevoel verdiend hebt!