Bert:

V Pol A Verona A 20 km W heerlijk, soms te warm 30 °C O Camping in Verona  E zelf gekookt op de camping T 1262 + 20 = 1282 km (Nieuwe planning van 2 mei was 1298 km. In totaal 16 km ingekort)

Vandaag de route van Reitsma verder gelopen. Een leuke route voor een deel langs wegen en voor een deel paden bijvoorbeeld langs de Adige. De Adige is de afgelopen tijd wel een belangrijke leidraad geworden / geweest.

Verona is weer een mijlpaal. Wel nu nog langs wegen de Po vlakte door en dan weer echte paden. Ik heb die wel als motivatie nodig. We moeten oppassen dat het geen sleur wordt en we alleen maar lopen. We moeten ook af en toe nog wat meemaken.

Vanmorgen was het ontbijt in onze B&B haast Engels, gebakken eieren en worstjes.

De camping waar we nu zijn aangekomen is knus en gezellig maar wel een zooitje en echt Italiaans (Eigenlijk gewoon vies, niets is heel en de tijden, zoals openingstijden, kloppen niet) .

Helma:

We worden wakker met de geur van gebakken eieren en worstjes. Dit is het eerste pension dat zich echt Bed&Breakfast noemt, maar we gingen/gaan er toch niet van uit dat we hier een compleet Engels ontbijt krijgen. Nou, wel dus! Als we een verdieping lager in de ontbijtkamer komen, staat er een compleet ontbijt, inclusief gebakken eieren en worstjes! De (stevige) pensionhoudster is er duidelijk over: zij vindt het maar niets dat de meeste Italianen amper ontbijten en ’s avonds heel veel eten. Zij houdt van een echt ontbijt, omdat dat volgens haar veel gezonder is. Het smaakt ons prima.

We lopen het eerste stuk langs een saaie weg, tot we weer bij de Adige uitkomen. Die volgen we onderlangs; er is een pad langs de oever, terwijl boven ons de doorgaande weg is. Loopt erg lekker zo, vooral omdat het pad ook goed onderhouden is. Zo lopen we Verona binnen: een nieuwe mijlpaal!

Het eerste stuk in de stad volgen we het wandelpad. Er zitten hier ook mensen te vissen of gewoon een beetje te zonnen langs het water; je merkt zo echt dat je de stad binnen komt.

Met de hulp van het boekje vinden we het pad naar de camping; nogal apart, want het begint met een klim over een groot aantal trappen. Fietsers moeten een stuk omrijden over een sterk stijgende weg, dus dit is veel korter. Dan via een soort kasteel met uitzichtpunten (waar heel veel mensen over Verona staan uit te kijken) naar de weg en even verderop ligt links de camping.

Volgens Reitsma een camping met erg kleine plekken; dat is inderdaad zo! Na het aanmelden mogen we zelf een plekje zoeken, maar de plekken waar onze tent goed past en we niet bovenop een ander staan liggen niet voor het oprapen. We staan ongeveer tegenover het centrale gebouw met winkeltje, receptie en sanitair en het terras. Iets verderop de '(af)wasgelegenheid': een verzameling wasbakjes, oude kranen, stukken steen als aanrecht. Typisch Italiaanse chaos; dat heeft ook wel weer eens wat.

Als de tent staat en we willen gaan douchen, komen we erachter dat dat alleen ’s ochtends tot 10.00 uur of vanaf 17.00 uur kan. Balen, want er is niets lekkerder dan douchen en je omkleden op zo’n warme dag.

Omdat we lekker vroeg zijn (de etappe was niet zo lang) gaan we de stad in op zoek naar een internetzaakje en winkels om boodschappen te doen. Na vragen komen we een beetje in de buitenwijken / achterbuurten terecht, waar we uiteindelijk een internetzaakje vinden. Ook zijn hier winkeltjes waar we boodschappen kunnen doen, vooral zaken van buitenlanders. De oude stad is aan de overkant van de rivier, hier in de buitenring zie je dan ook geen toeristen.

We zetten niet veel op internet, bekijken alleen de mail en reacties en sturen wat naar de kinderen. Vrijdag komen ze hier, als alles goed gaat. We kijken er allebei naar uit ze weer te zien! De mail bekijken blijft leuk; we hebben nu bijvoorbeeld een reactie van Helma Thijssen (mijn oude en Annes huidige naailerares) en de moeder van Bernadet.

Als we een winkel uitlopen stoot Bert zijn teen aan een metalen rand bij een deur; omdat de crocs openingen hebben komt het hard aan en zijn teen ligt open. Opnieuw de winkel dus maar in om pleisters te kopen. Ik hoop dat hij er niet echt last van krijgt.

Op de camping gaat Bert koken op het terras; het is een groot terras en het is 'openbaar', dus lekker om hier te zitten en straks aan een tafeltje te kunnen eten.