Vanochtend heb ik onze vakantie geannuleerd. We hadden gelukkig een annuleringsverzekering, dus met een verklaring van de artsen zullen we onze aanbetaling vast terugkrijgen. Hopen dat dat voor Fons en Bernadet ook kan.

Nadat ik met Diny, die er vandaag weer is, koffie heb gedronken ga ik de stad in om een scheerapparaat te kopen. Heeft Bert gevraagd, want de uitval in de handen lijkt door te gaan. ‘Nat scheren’, zoals hij gewend is, kost steeds meer moeite. Dan lijkt een scheerapparaat handiger, dat is groter en makkelijker vast te houden. En je loopt er geen snijwonden mee op!

In het ziekenhuis is vandaag volop bezoek, dus het is niet erg dat ik pas in de middag kom.

De fysiotherapeut die een paar keer per week met Bert oefent heeft een glijplankje meegenomen. Daarmee is het veel makkelijker van bed in rolstoel en andersom te komen. Hij demonstreert het ook aan mij; bed zo laag zetten dat het aansluit op de zitting van de stoel en dan via het plankje glijden. Ook oefent hij met een tillift. Dit is een ‘actieve tillift’, wat betekent dat je nog wel zelf kunt meewerken. Een band onder de billen, twee beugels vasthouden en dan wordt hij overeind ‘getrokken’ tot stand. Dat voelt echt heel fijn, volgens Bert. Het is natuurlijk ook lekker alles weer vanaf een normale hoogte te bekijken.



Bert heeft een nieuwe buurjongen, Jelle. Hij ligt hier ook voor een hersenoperatie vanwege epilepsie; het blijkt dat hij al zijn hele leven vrijwel dagelijks aanvallen heeft. Op vijfjarige leeftijd is hij al geopereerd, maar dat bleek niet afdoende. Maar deze grotere operatie wilden zijn ouders pas laten doen als hij hierover zelf kon beslissen, dus op zijn 18^e. Dat is hij sinds kort en hij wil het heel graag, ondanks de mogelijke risico’s. Spannend, voor hemzelf en voor zijn ouders. De mevrouw die die operatie ook had gehad is naar huis; zij heeft best een tijdje in het ziekenhuis gelegen, dus waarschijnlijk houdt Bert deze buurman nog wel even.

In de loop van de middag komt er een arts vragen of we begin van de avond willen meedoen aan een college voor studenten. Hij blijkt een ‘hoge’ professor te zijn, die lesgeeft aan neurologen in opleiding; een stap hoger dus dan de beginnende studenten van maandag. Uiteraard willen we dit weer doen; de vorige keer was het ook gewoon leuk. “We kunnen zo onderhand wel om een vergoeding gaan vragen voor al die gastcolleges”, grapt Bert: “Hangen we gewoon een collectebus aan het voeteneind.”

Na het eten wordt Bert, met bed en al, meegenomen. Door een dubbele deur en dan staan we, tot onze verrassing, niet in een kleine ruimte, maar op het podium voor een hele zaal. Bert mag vertellen wat er sinds half december is gebeurd, waarbij de professor af en toe iets toelicht.

Als Bert het verhaal heeft gedaan, komen de vragen. Een van de eerste is of Bert de afgelopen periode heeft gehuild en of dat met ‘echte’ tranen was….. bijzonder. Dit zijn immers neurologen, geen psychologen.

Als we na de bijeenkomst weer terug zijn op de zaal, geeft een student die is meegelopen een envelop: “Als dank voor de medewerking…”. Er blijkt een VVV-bon in te zitten! Wat bijzonder, hadden we daar vanmiddag samen een beetje grappen over gemaakt en nu gebeurt het echt 😉