Pa komt ’s ochtends op bezoek met Ada; wat fijn dat ze die moeite wil doen. Het is een hele onderneming, de transfer van rolstoel naar auto en weer terug is lastig. Het is wel fijn dat er in de parkeergarage aparte minder-validen-plekken zijn, vlakbij de uitgang.

’s Middags komt mijn oudste oom op bezoek; zo bijzonder dat hij, bijna dezelfde leeftijd als pa, nog op de fiets van Overvecht naar hier komt. Een ‘ritje’ van 7,5 kilometer!

Wat betreft onderzoeken is het een rustige dag, naast het bloed dat weer is afgenomen vanochtend, alleen een PET-scan.

De vader van Youssef komt meestal begin van de middag op bezoek en heeft dan eten bij zich. Hij komt geregeld vragen of hij de volgende dag ook wat voor Bert moet meenemen. Lieve man, hij lijkt ook heel trots op zijn zoon.

Youssef oefent trouwens veel met kleine haltertjes in bed. Hij wil in vorm blijven, zegt hij, want hij is een fanatieke kickbokser…. Hoeveel hij nog vooruit kan gaan met een revalidatieprogramma weten wij natuurlijk niet, maar met een dwarslaesie kickboksen? Het is trouwens geen domme jongen, want hij volgt een Heao-opleiding.

Maar ja, wel dom genoeg om zoveel te hard te rijden. En, heel triest: hij heeft verteld dat bij het ongeluk twee vrienden, die bij hem in de auto zaten, zijn omgekomen.

Moet toch wat zijn om dat ook nog mee te moeten dragen…

Jelle, Berts buurjongen, is gisteravond helemaal kaalgeschoren en vanochtend naar de OK gebracht. In de loop van de middag komen zijn ouders even vertellen dat de operatie goed is gelukt en dat hij nu op de uitslaapkamer ligt. Fijn voor hen en attent dat zij het komen vertellen, je leeft toch mee met medepatiënten, zeker als het om zo’n zware ingreep gaat.

Het nieuwe ritme van logeren in Utrecht, naar het ziekenhuis, de onderzoeken en bezoeken, het ‘went’ eigenlijk al. Net zoals de mensen op de afdeling je steeds meer vertrouwd worden, de verpleegkundigen, artsen en medepatiënten. Zo’n totaal andere wereld waar we middenin terecht zijn gekomen….