Bert wordt vanochtend om 11 uur in Utrecht verwacht. Ik kan dus rustig, na de spits, met de auto naar het ziekenhuis en daar op hem wachten. Het UMC is een indrukwekkend gebouw. Een grote parkeergarage en dan kom je via een soort oprit/loopbrug bij de ingang. Grote hal met informatiebalie, brede gang met winkeltjes, koffiehoek en zelfs een kapsalon!

Het is even zoeken naar de afdeling; in eerste instantie loop ik langs de liften en kom dan in een gang die leidt naar WKZ, het kinderziekenhuis. Maar terug en dan met de lift brengt me bij de afdeling Neuromusculaire ziekten. Terwijl ik zoek naar iemand aan wie ik kan vragen waar Bert komt te liggen, komt hij er, op een brancard, aangereden. Perfecte planning! De ambulancebroeders schuiven hem, samen met een paar verpleegkundigen, op een bed en ik kan de bagage meenemen.

Bert ligt op een vierpersoonskamer; net als in Doetinchem, maar hier is de kamer een heel stuk groter. 2 Bedden aan ieder kant; naast Bert ligt een mevrouw die iets ouder is dan wij (schat ik). Aan de overkant ligt bij het raam een jonge man, daarnaast een mevrouw die in diepe slaap lijkt, met haar hoofd in het verband.

Een verpleegkundige komt ons een beetje 'wegwijs' maken. Ze legt het systeem uit, waarbij je met een toetsenbord en monitor het eten kunt bestellen, maar ook televisie en radio kunt openen. Zelfs spelletjes kun je hiermee doen, maar dat is niet zo aan Bert besteed!

Een co-assistent komt kennismaken en wat testjes doen; er is een serie standaardtestjes die steeds opnieuw gedaan worden, Bert kan het ondertussen al dromen.

Op deze afdeling is bezoek van 9.00 tot 21.00 uur; dat is fijn! Uiteraard hebben onderzoeken altijd voorrang, dus wordt geadviseerd bezoek zoveel mogelijk voor de avond te plannen, of tweede helft van de middag. Maar goed, Bert ligt hier maar een paar dagen, dus zal er behalve de naaste familie niet veel bezoek komen.

Eind van de middag komt de neuroloog die Berts 'vaste' arts wordt, dr. Goedee. Een heel vriendelijke, tamelijk jonge arts. Hij vertelt dat een heel ervaren collega morgenochtend het  EMG-onderzoek gaat doen en belooft dat het minder pijnlijk zal zijn; “We geven u vooraf iets kalmerends.”

Begin van de avond ga ik naar mijn moeder; heel handig dat ik hier nu kan blijven slapen. Het is wel wennen, niet mijn eigen bed….