‘Kwart voor één komen de neurologen voor een onderzoek en gesprek. Kun je daarbij zijn?’ Appt Bert me ’s ochtends. Dus ben ik om 12.30 in het ziekenhuis. Bert wordt even naar een eenpersoonskamer gereden, zodat de artsen meer ruimte hebben. Waarschijnlijk is er op maandag artsenoverleg, want het volledige neurologenteam staat om het bed. Er worden wat vragen gesteld en weer wat testjes gedaan; het blijft bijzonder te zien dat de reflexen in de benen niets doen. Een tik met een hamertje, waardoor je been omhoog komt, doet gewoon helemaal niets.

“We hebben toch echt het EMG-onderzoek nodig” zegt een van de artsen. “Dat is zo pijnlijk voor meneer, dat is al twee keer geprobeerd en voortijdig afgebroken”, zegt een ander.

De artsen vertrekken voor overleg; na een half uur komt er iemand met de ‘uitkomst’ bij ons. “We willen u voor een second opinion naar een academisch ziekenhuis sturen. Daar zijn meer mogelijkheden voor onderzoek, met name ook voor de EMG-test die hier niet lukte. Dat wordt het Radboud in Nijmegen of het UMC Utrecht. Nijmegen is natuurlijk handiger, maar Utrecht is hier meer in gespecialiseerd.”

“Utrecht is voor ons misschien juist fijner; alle familie woont in Utrecht en omgeving, dus voor het bezoek is dat juist makkelijker”, zeg ik. Dus wordt besloten dat er contact wordt opgenomen met het UMC en dat Bert daarheen wordt overgeplaatst. De verwachting is dat die opname twee of drie dagen zal duren; kan ik misschien zelfs bij mijn moeder in Utrecht overnachten.

Laten we hopen dat er vlot plaats is en het onderzoek daar gaat lukken. We willen (eindelijk) zekerheid krijgen.