Een mail van de WMO: Riet, onze contactpersoon is overgeplaatst naar een andere afdeling… Dit is balen! We waren zo blij met haar begrip en meedenken, maar nu is het maar afwachten wie onze vragen gaat oppakken.

Er wordt in de mail namelijk bij gezegd dat er “omdat de toekomstige situatie nog onduidelijk is” geen nieuwe (vaste) contactpersoon is toegewezen. Bij een nieuwe aanvraag moeten we een nieuw aanvraagformulier indienen. Ik voel me steeds verontwaardigder en verdrietiger worden. Alleen het aanvragen van een rolstoelpasje heeft al zo lang geduurd, als dit nu met de rolstoel ook zo gaat (en straks met een aanbouw) zitten we nog maanden te wachten… Ik bel op en vraag naar Riet, maar die blijkt vrijdag niet te werken. Dan maandag maar bellen, misschien kan zij nog iets bemiddelen zodat we wel direct een andere consulent(e) krijgen…

In Nijmegen is Bert positief gestemd: het zitten in de rolstoel lukt steeds beter en langer! Hij gaat nu ’s ochtends na de verzorging in de rolstoel, ’s middags even een poosje liggen en daarna weer in de stoel. Twee keer minstens 4 uur; lang genoeg om te ‘mogen’ douchen dus! Maar nog veel belangrijker: het is gewoon prettig zelf op stap te kunnen.

Dat zal vanaf volgende week ook wel moeten; deze week heeft hij al verschillende therapieën gehad, maar dat worden er veel meer. Het rooster voor volgende week zit al behoorlijk vol met elke dag meerdere activiteiten. Tot nu toe wordt hij naar de fysio- en ergotherapie gebracht; daarvoor hebben ze iemand hier op de afdeling die nieuwe patiënten daarmee helpt. Maar nu hij zelf de rolstoel kan rijden, moet hij zichzelf helpen.

Tot mijn verrassing zie ik dat het gordijn rond Marians bed open is. Zij is tot de conclusie gekomen dat ze zich voor Bert niet hoeft te ‘verbergen’. “Bert goede man”, zegt ze stralend. Fijn, nu is het zicht op de gang beter, maar het is vooral ook gezelliger voor haarzelf!

’s Avonds bezoek van Mechteld; fijn om haar te zien en bij te praten na deze (voor ons alle drie) heftige periode!