De Fly wegbrengen voor een onderhoudsbeurt en controle; vorige week kreeg ik een mailtje, als herinnering dat het weer tijd was voor de jaarlijkse controle. Willen we wel doen, het is ook prettiger als we hem verkopen dat iedereen zeker weet dat alles in orde is.

Maar dat betekent dus dat hij achter de auto moet en ik ermee naar Wehl moet rijden. Eerst uit de berging halen, dat is al een hele klus. En dan aankoppelen; heb ik nog nooit gedaan… De ‘burenhulp-app’ is ook nu weer heel handig; als ik vraag wie me ermee kan helpen zijn er al direct een paar buurmannen die dat willen doen. Er zijn nogal wat buren met een caravan, dus die weten ook precies hoe dat gaat.

Bij het caravanbedrijf is gelukkig volop ruimte, zodat ik een rondje kan rijden en niet achteruit hoef te steken, want dat zie ik echt niet zitten! Het is er nu wel druk, veel mensen willen in het voorjaar de caravan laten nakijken, maar ik laat weten er niet veel haast mee te hebben.

Weer in Doetinchem ga ik eerst boodschappen doen; het is misschien gek, maar dat doe ik liever in het weekend dan op een doordeweekse dag wanneer ik eigenlijk moet werken. Ouders van mijn klas zijn door Marca op de hoogte gehouden, dus iedereen weet waarom ik niet op school ben. Maar toch voel ik me schuldig als ik ouders ‘buiten’ tegenkom op een werkdag en dan niet kan werken…

Nu ontmoet ik, met de boodschappenkar op weg naar de auto, Verouschka. Zij is de moeder van een jongen uit mijn groep; een heel vriendelijke, betrokken vrouw. Actief in de ouderraad, degene die altijd foto’s maakt bij schoolactiviteiten, gewoon een leuk mens! “Mag ik je vragen hoe het nu met je man is, of vind je het vervelend het daarover te hebben?” is haar vraag. Alleen het feit al dat ze daarbij nadenkt, maakt dat ik haar vertel hoe het nu is. Bovendien: dit is iemand van wie ik zeker weet dat ze, als het zo uitkomt, er serieus en eerlijk met anderen over zal spreken. Kan dus nooit kwaad! Ze wenst ons allebei heel veel sterkte.