Bert:

V San Gemini A Narni Scalo A 10 km W heet nog steeds boven de 30°C O In hotel met kamer op noorden en met airco E in zelfde hotel T 1843 km + 10 = 1853 km

Het ging vanmorgen niet veel beter dan gisteren. Helma heeft slecht geslapen, ik heb het gevoel dat ik moet braken, ik heb koorts (38,4) en ben stevig aan de diaree. Kortom de ideale omstandigheden om bij 30°C met een rugzak te gaan lopen. We wilden naar Narni maar zijn hier gestopt. De kamer, bewust om een noord kamer gevraagd, is ideaal. Ik ben als een blok in slaap gevallen en ook Helma heeft even geslapen. Wel is ook zij aan de diaree. Mijn koorts zakt nog niet echt. Ik denk toch dat we morgen doorgaan naar Narni ongeveer 5 km. Niet veel maar anders hadden we daar vandaag heen gelopen en daar een rustdag gehouden. Helma maakt zich wat zorgen om me en had even een dipje.

Het is nu eigenlijk ook tandvlees werk en de laatste loodjes. Dat we nu eigenlijk te veel tijd hebben is nu we ziek zijn wel prettig maar daarnaast wel saai. We hebben al genoeg mooie dorpjes en leuke uitzichten gezien. We moeten er als het kan wel voor zorgen dat we niet compleet uitgeblust in Rome aankomen.

Aanvulling 1: Het hotel waar we hebben overnacht was eigenlijk een koffie adres. Ik was wat blij dat we even konden zitten ofschoon we ook in die 10 km onderweg al een keer even lekker in de berm hadden gelegen om te rusten. Toen Helma tijdens de koffie vroeg of ik niet liever daar wilde blijven overnachten wilde ik dat eigenlijk wel. Toch schaamde ik me op dat moment een beetje om al zo vroeg op de dag te stoppen en in het hotel om een kamer te vragen. Ze hadden de kamers nog niet eens schoongemaakt zodat we binnen in een koele zithoek nog even hebben gewacht. Of het van het opstaan kwam weet ik niet maar toen we naar onze kamer konden moest ik halverwege een trap gaan zitten want anders was ik flauw gevallen. Het was denk ik maar goed dat we daar gebleven zijn. 
Als er tijdens de tocht een moment is geweest waarop ik me afvroeg of we het wel zouden gaan halen was het hier. Ik voelde me ziek, wat ik ook was, en ik voelde me zielig. 
Aanvulling 2 : We zijn vanmiddag nog naar het dorpje geweest en hebben wat boodschappen gedaan onder andere voor het ontbijt. Op een terrasje hebben we wat zitten praten met een oude man die ook Duits sprak en het ontzettend fijn vond om weer eens Duits te praten. Hij had dat geleerd in de tijd van Mussolini omdat het toen, om begrijpelijke reden, voor jongeren belangrijk werd gevonden om ook Duits te praten. Aan hem heb ik gevraagd waarom er alleen maar mannen op de terrasjes zitten. Hij moest om deze vraag wat lachen omdat het voor hem en andere Italianen volkomen logisch was dat vrouwen in de keuken staan  en voor de kinderen zorgen. Hij was onder de indruk van onze prestatie en liep nog even mee in de richting van ons hotel tot aan zijn huis. Hij wenste ons erg veel succes en bedankte ons voor het praatje.

Aanvulling 3 : De toevoeging aan het dorpje 'scalo' zijn we meer tegen gekomen. Het betekent 'station' Het is ontstaan omdat de dorpjes op een heuvel per spoorlijnen lastig bereikbaar zijn. De spoorlijnen werden dus door de dalen aangelegd en een station ten behoeve van het dorp werd in het dal gemaakt. Later is een tweede dorpje om het station gegroeid.

Helma:

Vandaag staat ‘Narni’ op de planning, zo’n 16 kilometer. Dat is niet zo ver, maar we zijn allebei nog niet oké. Bert heeft nog/weer koorts en is misselijk; ik heb erg slecht geslapen. Na het ontbijt vertrekken we, maar het is eigenlijk alweer warm...

Als we in Narni Scalo zijn, lopen we langs een hotel-restaurant en besluiten hier koffiepauze te houden. Maar Bert geeft aan dat hij zich eigenlijk steeds ‘gammeler’ voelt. Het is te zien, het zweet staat op zijn voorhoofd. Dus, hoewel we maar 10 kilometer of zo gelopen hebben, besluiten we hier te blijven. Ik informeer of er een kamer beschikbaar is, liefst een op het noorden en met airco, en dat kan, gelukkig!

We moeten even wachten omdat de kamer in orde gemaakt moet worden, maar het is zo’n opluchting dat we niet verder hoeven! Even later komt de eigenaresse zeggen dat de kamer klaar is en gaan we naar boven. Ik schrik er wel van dat Bert halverwege even op de trap moet gaan zitten; gewoon in een keer naar boven lopen lukt niet.

Het is een heerlijke, koele kamer; Bert gaat direct naar bed en ik besluit even alleen het dorp in te gaan. Een kaart kopen voor Ingrid en wat algemene boodschappen. Narni Scalo is een langgerekt dorp, zonder een echt (oud) centrum, maar wel verschillende winkels en barretjes.

Als ik terug ben in het hotel ga ik ook een poosje slapen. Althans, dat is de bedoeling... Ik krijg, net als Bert, buikkrampen en diarree, balen!

Eind van de middag, als de ergste hitte over is, lopen we samen naar een terrasje verderop. Er zit (zoals gebruikelijk) een groepje oudere Italianen en met een daarvan raken we in gesprek. Een vriendelijke man, die het heel leuk vind Duits met ons te spreken. Hij legt uit dat hij dat dat vroeger, de tijd voor de oorlog, op school heeft geleerd. Jongeren die naar de middelbare school gingen (wat toen niet voor iedereen gebruikelijk was) leerden Duits. Hij legt ons ook uit waarom er een dorpje ‘Narni’ is en daarvoor ‘Narni Scalo’. Die toevoeging Scalo betekent station, of spoorlijn. In de tijd dat de spoorlijnen hier werden aangelegd, gebeurde dat uiteraard zoveel mogelijk in een dal. maar de ‘echte’ dorpjes liggen hier allemaal op een heuvel. Zo ontstonden er wat winkeltjes en horeca dicht bij het station, die uiteindelijk een apart plaatsje werden. Daarom dus geen oud, historisch centrum.

‘s Avonds eten we in ons hotel; gelukkig kunnen we bouillon met tortellini krijgen en spaghetti. Het blijft er nu gelukkig gewoon ‘in’.