’s Ochtends een mail naar Marion gestuurd (anders schiet dat er weer bij in) en mailtjes gelezen. Ik zei het al eerder: het is zo bijzonder te zien hoeveel mensen meeleven en reageren met goede wensen. Ook verschillende ‘aanmeldingen’ voor bezoek. Voor de familie is het nu wat lastiger, maar juist vrienden en bekenden uit Doetinchem willen nu allemaal graag komen.

Vanochtend voelde Bert zich alweer een stuk beter; er zijn wel longfoto’s gemaakt, maar de uitslagen van bloed en urine waren gelukkig goed. Misschien was het alleen maar een reactie op de drukte van de afgelopen dagen.

Bert drinkt hier nu ook steeds uit een ‘tuitbeker’ met een rietje, dus ik besluit dat ik er straks ook maar een paar ga kopen in de thuiszorgwinkel; als hij binnenkort weer eens (voor een weekend denk ik) naar huis mag is dat wel handig. Hij drinkt nu trouwens met twee handen; de linkerarm optillen lukt niet meer, maar rechts kan hij de hand niet goed ‘besturen’, dus alleen in de rechterhand gaat ook niet. Met twee handen, de ellebogen leunend op de leuningen van de rolstoel, lukt het wel.

De fysiotherapeute is vanochtend even geweest; zij was geschrokken toen ze hoorde dat Bert hier weer was. Net als de mensen van de verpleging hier, was zij er eigenlijk vanuit gegaan dat er in Utrecht een bevestiging van de diagnose (CIDP) was gekomen en dat hij van daaruit rechtstreeks naar Klimmendaal was verhuisd.

De oefeningen die zij kan doen zijn beperkt, maar wel oefent ze het ‘op slot zetten’ van de knieën. Omdat Bert met de actieve tillift rechtop wordt gezet, moet hij leren zijn knieën te blokkeren, zodat hij rechtop blijft staan.

’s Middags komt de revalidatiearts, die wij voor de ‘verhuizing’ naar Utrecht ook al weleens gesproken hebben. Zij heeft een vervelend bericht: “Ik heb contact gehad met Klimmendaal, maar daar willen ze u niet opnemen. Als we kijken naar de uitval nu, past u beter in een revalidatie instelling met een dwarslaesie-afdeling. Dat heeft u natuurlijk niet, maar de uitval is daarmee wel te vergelijken.”

Lijkt mij niet zo’n gek voorstel, maar bij Bert ‘hakt’ het er wel weer in: “Dan ben ik dus zelfs te ‘slecht’ voor een gewoon revalidatiecentrum”.