Gisteren, net nadat ik weg was, een appje van Bert: ‘er is wat tussengekomen, de overplaatsing wordt vrijdag’. Oké, geen ramp, maar dan wordt het vandaag een erg rustige dag. Onderzoeken zijn er uiteraard niet meer, bezoek hebben we voor vandaag niet afgesproken vanwege de ‘verhuizing’ en inpakken hoeft ook niet meer.

Het is lekker weer, dus we gaan eens naar buiten. Vanuit de kamer kijkt Bert uit op een stuk tuin, dus een mooie gelegenheid die eens in ‘het echt’ te gaan bekijken.

Eigenlijk apart dat we dat nog nooit eerder hebben gedaan.

Via de tunnel in de richting van het WKZ (waar ik de eerste dag hier per ongeluk ingelopen was) kun je door een deur naar buiten. Heel mooi aangelegd, al is alles natuurlijk nog vrij kaal. Maar ook met een paar steile hellinkjes; dat valt nog niet mee als je een rolstoel omhoog moet duwen. Trouwens, naar beneden is het ook best eng…

We besluiten de terugweg een andere route te nemen; we kennen het ziekenhuis inmiddels zo goed dat we weten dat je dan bij het terras uitkomt voor het restaurant beneden. Dan kunnen we daar binnen even wat gaan drinken. De route klopt, maar je blijkt niet van buiten naar binnen te kunnen; de deuren kun je alleen van binnen opendoen. Gelukkig ziet iemand ons (nou ja, mij) stuntelen en hij doet de deur open.

Dit is eigenlijk best een leuk ‘uitje’, lekker even in de buitenlucht. Achteraf dus maar goed, deze extra dag, anders hadden we dit nooit ‘ontdekt’.

’s Middags komt dr. Goedee vertellen dat de uitslag van het biopt er is: Inderdaad aanwijzingen voor de ziekte van Sjögren, maar niet ‘overduidelijk’. Tja, wat moeten we ermee? Die diagnose was de enig overgebleven mogelijkheid, dus we moeten het er maar mee doen….