’s Morgens ga ik eerst nog gewoon naar school; in de spits richting Amsterdam lijkt me geen goed idee. Als ik om een uur of halfelf vertrek gaat het prima en kan ik goed doorrijden. In de garage, Bierman, overleg ik nog even met de verkoper; Bert heeft aangegeven dat ik goed moet informeren naar de distributieriem. Dat onderdeel moet na een aantal kilometers worden vervangen en dat schijnt erg duur te zijn. Als dat bij de rode al snel moet, is het verstandiger toch een van de andere twee te nemen. De verkoper moet het even navragen, maar komt dan terug met de mededeling dat deze auto geen distributieriem, maar een -ketting heeft. Die hoeft niet vervangen te worden. Wel apart dat dat niet altijd wordt gebruikt dan, maar nu is mijn keus duidelijk: het wordt de rode bus.

De auto wordt naar buiten gereden vanaf het parkeerdek waar hij op staat en dan kan ik rijden. Met een paar treetjes naar binnen, je zit hier echt hoog in! Eerst een stukje rijden op het industrieterrein, dan de provinciale weg op en uiteindelijk de snelweg. Hier in de drukte, met bovendien wegwerkzaamheden, best een beetje ‘eng’, maar het feit dat ik hoog zit heeft ook wel iets prettigs, geeft veel meer overzicht.

Terug in de garage geef ik mijn beslissing door: we kopen deze. Het blijkt dat we nog even moeten wachten; de auto is nog niet goedgekeurd voor toelating op de Nederlandse weg. Omdat hij is geïmporteerd en aangepast, moet dat nog afgehandeld. Waarschijnlijk komt die goedkeuring in de loop van deze week, daarover krijg ik nog bericht. Spannend!

Vanuit Nieuw-Vennep direct naar Nijmegen; ik kan Bert gelukkig ook vertellen dat er gisteravond een mail was van de notaris. Excuses voor het misverstand, maar we moeten gewoon het afgesproken bedrag betalen en niet de nota die we gekregen hebben. Gelukkig, en dan blijkt inderdaad dat hij ons ‘gematst’ heeft.