Bert:

V Ponte Molino A Poggio Rusco A 18 km W heerlijk warm 32°C O Hotel in Poggio Rusco E restaurant in stadje T 1338 + 18 = 1356 km

Vandaag hebben we het hele stuk langs de SS12 gelopen. Van dit stuk hebben we geen goede kaart en we vertrouwen de Google Earthe kaartjes niet Ik hoop dat we hierna de drukke wegen wat kunnen verlaten want het loopt niet zo lekker zo. Helma had vanmorgen tijdens het koffie drinken een dip. Het kamperen bij de boer, het niet lekker kunnen wassen, het niet zo lekker kunnen eten en drinken en het verkeerd lopen gisteren was haar duidelijk even te veel geworden. Gelukkig was ze er vanmiddag weer overheen en vond ze het weer leuk. Het hotel hier is het enige in dit dorp. Het is veel te duur voor de kwaliteit maar we wilden niet verder of nog een nacht bij een boer. Na het douchen hier ben je weer helemaal opgeknapt. Ook hebben we weer wat kleding gewassen en wat inkopen gedaan. Verder ga ik zo nog met wat kaarten 'spelen'.

Aanvulling 1 : Het hotel hier heeft een wat vreemde eigenaar met wat sluik haar. Helma zei dat hij op Sneep lijkt (uit de Harry Potter film). Het vreemde aan hem is dat hij steeds complimenten geeft en aan Helma zit. Helma dacht dat het niet zo was maar nadat ik het haar gezegd had merkte ze ook dat hij zijn hand op haar schouder legt en zo. In het dorp hebben we, uiteraard Helma het meest, hier heel leuk staan praten in een winkeltje over onder andere het rook verbod. Het is wel leuk als je toch wat contact met de locale bevolking hebt.

Aanvulling 2 : Helma zei me juist voor we  koffie dronken onderweg, toen ik merkte dat het niet zo goed met haar ging dat ik daar maar even niet naar moest vragen. Ze had tranen in haar ogen en het ging dus duidelijk niet goed. Toen ze nog op het terras bij de koffie zat ben ik in dat dorp wat broodjes gaan kopen voor onderweg. Ook toen ik terug kwam ging het nog niet zo lekker zag ik. Ik maakte me zorgen en was bang dat ze eigenlijk niet verder wilde. Het was ook nog maar een paar dagen geleden dat we de kinderen gezien hadden en ik was bang dat ze heimwee had. Toen ik haar later vertelde dat ik dacht dat ze er liever mee wilde stoppen zei ze gelukkig dat zoiets absoluut niet het geval was geweest. Pas toen voor het eerst, we waren al twee maanden onderweg vertelde ik haar dat ik me vanaf het begin al had voorgenomen dat wanneer een van ons er mee wilde stoppen ik dan een time-out van een paar dagen in een hotel zou willen inlassen. Na een paar dagen kan je dan alsnog zeggen we stoppen of we gaan verder. In een emotionele opwelling stoppen en direct de trein naar huis pakken leek me niet zo verstandig. We hebben toen afgesproken zo te handelen. Gelukkig hebben we dat niet hoeven doen.

Helma:

Voor de tweede dag een 'noodrantsoen-ontbijt' (muesli met oplos-melk) en niet kunnen douchen maken mijn stemming er niet beter op. Het afscheid van de boer en zijn vrouw is wel leuk; we vragen hun adres, zodat we ze vanuit Rome een kaartje kunnen sturen. Hun dochter die er ‘s ochtends is, moet daarbij helpen. Voor deze mensen was onze overnachting natuurlijk wel een avontuur dat ze in het dorp kunnen doorvertellen.

Even voorbij de boerderij komen we langs een soort wegrestaurantje; het is nu dicht, maar als we dit geweten hadden, hadden we gisteravond misschien hier kunnen eten?! Na een uur zijn we in Ostiglia, waar we koffie drinken op een terrasje. Er vlakbij is een supermarkt, en Bert stelt voor daar broodjes te kopen voor onderweg.

Hoe het komt weet ik niet, maar nu ik hier zo zit moet ik huilen. De tegenslag en vermoeidheid van gisteren, het niet kunnen douchen; ik voel me gewoon erg zielig. Bert schrikt ervan en stelt voor dat ik hier blijf zitten, terwijl hij alleen even boodschappen doet. Als hij terugkomt gaat het wel weer. Gelukkig schijnt de zon flink, zodat ik met de zonnebril op kan zitten en mijn rode ogen niet opvallen. Bert maakt zich echt zorgen; hij is bang dat ik wil stoppen. Dat is niet bij me opgekomen; ik voel me gewoon rot nu, maar opgeven wil ik echt niet.

We lopen vandaag een vervelende weg, steeds langs de SS12. Voortdurend in de berm, uitwijken voor vrachtauto’s. Maar omdat we geen echt goede kaart hebben

(de kaart uit Verona van dit deel is heel matig) durven we niet te kiezen voor binnendoorweggetjes; we hebben gisteren gemerkt dat dat geen succes is.

We doen rustig aan vandaag en pauzeren meer dan normaal; de etappe tot Poggio Rusco is niet zo ver, dus we komen lekker op tijd in dat dorpje aan. Een oud dorpscentrum met een deel galerijen en een groot terras waar alle oude mannetjes ons vrolijk nastaren. Er blijkt één hotel te zijn; gelukkig is er een kamer beschikbaar, maar die kost wel € 80. Nou ja, de overnachting gisteren kostte uiteindelijk niets!

Een vreemde eigenaar; hij lijkt erg op Sneep van Harry Potter. Sluik, donker haar en een beetje 'gladde' manier van doen. De kamer is netjes en kijkt uit op de dorpsstraat; luiken naast de ramen en lekker koel.

Heerlijk om gewoon te kunnen douchen, kleren uit te hangen en een echt bed te hebben! ‘s Middags het dorpje even in, op een terrasje zitten, wat te drinken kopen in een winkel waar we leuk praten met de eigenaar (over het rookverbod) en op zoek naar een restaurant voor ‘s avonds. In een buitenwijk is een soort pizzeria die er niet echt aantrekkelijk uitziet. We besluiten dus maar in het restaurant van ons hotel te eten.

Dat blijkt niet zo’n goede keus: er zit ‘s avonds nog een groep mensen te eten, waarschijnlijk buitenlands arbeiders. Ze worden door Sneep niet zo vriendelijk aangesproken. waarschijnlijk vaste gasten die hier langer blijven en weinig betalen. Het eten is duur en heel matig: heel oude broodjes! We hebben het idee dat we hier aardig getild worden! Het was mij nog niet opgevallen, maar Bert vindt dat Sneep wel veel aan me zit; inderdaad, nu ik erop let is dat zo. Met zijn gladde grijns legt hij steeds even een hand op mijn arm of schouder als hij iets vertelt of vraagt. Zoals gezegd: een vreemd figuur.