Bert:

V Poggio Rusco A San Felice sul Panaro A 28 km (inclusief omlopen) W regenachtig met buien en miezerregen en vooral benauwd en klef O In hotel op industriegebied E w.s. Pizzeria in San Felice

T 1356 + 28 km = 1384 km

Vandaag van de 'nieuwe kaart' gelopen. (Dit is de in Verona gekochte kaart van de Po vlakte deel zuid) Ging goed behoudens een spoorwegovergang die was afgesloten. Onder de poncho is het wel warm als de zon er even doorkomt. Toch wel lekker gelopen een keer met wat minder weer. Jammer was dat twee dames zeiden dat er geen hotel was en ons verwezen naar een hotel buiten het dorp. Dat was vol. Wel wist de eigenaresse nog een hotel in San Felice en was zo vriendelijk om daar even heen te bellen zodat we wisten dat ze een kamer voor ons vrij hielden. Opvallend is dat mensen erg moeilijk in kunnen schatten hoe lang iets lopen is of hoeveel km het is. In dit geval zei de eigenaresse dat het 10 minuten lopen was terwijl het minstens een half uur was. We twijfelden dan ook of we goed zaten of niet. Het hotel bleek op een industrieterrein te zitten en het restaurant was dicht. We gaan dus straks terug naar een restaurant ongeveer 1 km terug. Ook heeft het hotel geen ontbijt . Wel is er aan de buiten zijde een bar/ café die ‘s morgens al om 4.30 uur open gaat en waar ook broodjes en koffie worden verkocht. Daar gaan we dus ontbijten.

Aanvulling : Het hotel lag in de buurt van iets dat Pollo heette. Toen we dachten dat we er al lang hadden moeten zijn, gezien de tijd die ons was doorgegeven dat we er over zouden doen, gingen we even de weg vragen aan een mevrouw die op een bankje voor een huis zat. De mevrouw in kwestie was wat doof of dement denk ik. Toen we vroegen naar pollo schrok ze en hield duidelijk haar kippen het erf goed in de gaten. Ze moet gedacht hebben dat we een van haar kippen ( pollo in Italiaans) wilden hebben. 

Helma:

Was het eten gisteravond slecht, het ontbijt maakt het er niet beter op: we krijgen ieder een croissantje met jam. Terwijl Sneep weg is om de thee en koffie te halen eten we de broodjes op. Als hij bij terugkomst ziet dat we al klaar zijn, vraagt hij of we nog een croissant willen. Als die komen blijkt er ook een bordje te zijn met wat stukjes toastbrood uit een pak. Inderdaad; Italianen ontbijten niet zoals wij dat onderweg gewend zijn geraakt.

Het regent ‘s ochtends als we vertrekken; de hele dag houden we afwisselend motregen, echte buien en af en toe is het even droog. We lopen dus de hele dag met de poncho’s, af en toe 'op zijn Engels'. Hebben we geleerd tijdens wandeltochten in Engeland: Als het droog is de poncho naar achteren doen, zodat hij nog wel met de 'bochel' over de rugzak hangt en je hem zo nodig zelf weer snel over je heen kunt trekken.

Sommige stukken zijn leuk om te lopen; rustige paden tussen de velden door. We herkennen rijstvelden en graan, maar er groeien hier ook dingen die we niet herkennen. Wat een enorme akkers zijn het hier overal en wat is het plat! We moeten sommige stukken ook weer vervelend langs de autoweg lopen.

San Felice is een leuk ommuurd plaatsje; het centrum is erg rustig. Aan een paar vrouwen vragen we naar een hotel; dat blijkt niet in het stadje te zijn. Een stukje buitenaf is wel een hotel, dus daar gaan we naartoe. Het ziet er van buiten sjiek uit; binnen oogt het ook als een dure zaak. Van de eigenares krijgen we te horen dat ze geen plek hebben; misschien voor onze portemonnaie maar goed ook. Een stukje verderop is wel een ander hotel; ze belt er voor ons naartoe om te vragen of ze daar plek hebben. Gelukkig: dat is zo, dus we hoeven niet door te lopen naar een andere plaats. Het zal ongeveer een kwartier lopen zijn, krijgen we te horen. Gelukkig is het nu ook droog en zelfs zonnig, dus het laatste stukje is geen probleem.

Opnieuw moeten we ervaren dat mensen die alles met de auto doen geen idee hebben van looptijden; als we zo’n half uur gelopen hebben is er nog steeds geen hotel te zien. We lopen een stuk terug naar een soort winkelcentrum waar we langs zijn gekomen. Hier is een restaurant en een winkel, allebei dicht, maar geen hotel. Toch maar weer verder; als we langs een woonhuis komen met een groot voorterrein besluiten we daar te vragen of we goed zitten. De oude mevrouw die er zit (b)lijkt een beetje in de war; ze snapt ons niet en schrikt van die vreemde mensen die naar hotel Pollo vragen. Alleen het woord 'pollo' blijft hangen, en ze kijkt bezorgd naar de rondscharrelende kippen!

We lopen toch maar weer door en komen na nog eens een kwartier bij een hotel bij een groot parkeerterrein en wat werkterreinen. Best een grote zaak, met voordelige kamers. Het lijkt hier echt gericht op vrachtwagenchauffeurs e.d. Ontbijt wordt niet geserveerd, maar het barretje beneden is vanaf 4.30 uur open, dus daar kunnen we wat te eten en drinken krijgen.

We lopen ‘s avonds naar het restaurant waar we ‘s middags langs zijn gekomen. Een uiterst vriendelijke eigenaar en een grote maar toch gezellige zaak. Ook hier geen menukaart, maar we kunnen zeggen wat we willen eten en het eten is echt lekker. Als we afrekenen komt er nog een ijskoude limoncello van het huis en we moeten, als de eigenaar hoort dat we uit Nederland komen, zijn prachtige snijmachine bekijken. Dat is de beste die er te krijgen is (volgens hem) en komt uit Nederland! Wat fijn is het toch dat we Italiaans spreken, want hierdoor heb je veel leukere contacten dan als alles in het Duits of Engels zou moeten.