Bert:

V Bologna A Sasso Marconi A 18 km (incl in stadje en stukje verkeerd lopen) W warm en forse regenbui onderweg O Hotel in Sasso Marconi E in zelfde hotel T 1442 + 18 = 1460 km

We wilden graag weer eens echt wandelen en geen fietspaden. Dat hebben we aardig gehad vandaag. Vanuit Bologna door de stad en een park was prachtig. Daarna waren het modderpaden die spek- en spek-glad waren. Vooral als een plas de hele breedte van het pad vormde waren de kanten erg glad en scheef. Er omheen lukte niet altijd vanwege de dichte beplanting. Helma wilde graag op de kanten lopen om niet door de plas te hoeven. Een keer gleed ze uit en bleef zo ongeveer op haar hurken boven de plas hangen. Het lukte me maar net om haar met rugzaak en poncho aan weer overeind te trekken zonder zelf in de plas te vallen.

Aanvulling : Ondanks alle nattigheid hebben we erg moeten lachen omdat het nogal een komisch gezicht was. Als ik Helma aan haar rugzak omhoog trok gleed ik zelf zowat in de plas en als ik haar probeerde te duwen viel ze bijna voorover. Uiteindelijk is het toch gelukt om beiden overeind te komen/ blijven zonder in de plas te vallen

Later zijn we noodgedwongen maar door de plassen en de blubber gelopen. Helaas waren enkele plassen dieper dan onze schoenen hoog. In het hotel de kleding eerst gewassen want vooral Helma haar broek was een en al bagger. We volgden min of meer de rivierloop en het stikte werkelijk van de muggen. Zelfs na de regenbui hebben we onze poncho en met name de capuchon strak omgehouden om ons gezicht en mijn hoofd niet helemaal lek te laten prikken. Wel hadden we er allebei weer schik in. Er gebeurt weer wat.

Onderweg nog twee Italiaanse dames ontmoet die ook naar Firenze lopen. Juist tijdens dat lastige stuk is dat wel leuk dat ze gelijk op lopen. Morgen de zwaarste etappe waarvan ik hoop dat de markering een beetje in orde is en dat we niet al te veel te vaak mis lopen. Deze route is niet zo erg duidelijk en het gebied is nogal dun bevolkt. Met mijn knie gaat het gelukkig goed. Onder de douche heb ik met een nagelborsteltje wat stukjes vel en/of zandkorrels uit de wondjes geborsteld en daarna de wondjes met sterilon behandeld (deels door Helma).

Helma:

Na weer een lekker ontbijt vertrekken we om 8.30 uur uit ons hotel. De knie is niet erger geworden, maar is nog wel dik en rood. Via de beschrijving in het boekje lopen we naar een park, waar het begin van de route is. Bij het oversteken van een zebrapad schiet opeens het mondstukje van mijn waterslang eraf, waardoor het water eruit loopt. Gelukkig merk ik het gelijk en kan ik de slang dichtdrukken en het mondstukje er weer op zetten. Het blijkt dat de slang iets omhoog was gegleden; moet ik voortaan even op letten.

In het park zijn volop wandelaars en joggers; we moeten zoeken naar het startpunt van de VdD, en dat is lastig. We lopen een paar keer heen en weer en komen dan bij een paadje onder een bruggetje uit. Er staat een markering op een boom, maar of dat de bewegwijzering is? Dan komen er twee vrouwen met dagtourrugzakken op. De voorste van de twee heeft 'ons' routeboekje in de hand; zij kunnen ons vertellen dat dit inderdaad de goede markering is. Het zijn Italiaansen, die ook de route gaan lopen; leuk!

Het pad loopt door een soort smal dal het park uit; volop struiken en planten en rondom heuvels. Het is een smal, slingerend pad met volop plassen. Dan begint het flink te regenen en zelfs te onweren. Ik ben blij met ons 'diepe' pad; als we over de heuvels zouden moeten was het eng met dat onweer. Poncho’s aan en dan glibberen we verder. Achter ons horen we de Italiaanse vrouwen; zij zijn ook poncho’s aan het aantrekken, maar dat lukt niet zo goed. Bert loopt iets terug om ze te helpen. Het pad is verre van comfortabel, maar wat is dit weer leuk na al die asfaltpaden!

Bij een diepe plas die de hele breedte in beslag neemt, probeer ik er op de schuine zijkanten langs te lopen, een voet aan iedere kant. Dan voel ik een voet wegglijden en zak ik onderuit op mijn hurken; alleen mijn stokken staan nog overeind. Als ik mijn voet beweeg glij ik verder onderuit, maar vanuit deze houding opstaan lukt niet. Bert probeert me van achter af op te tillen of te duwen, maar ik krijg de slappe lach. Uiteindelijk lukt het na een paar minuten me overeind te krijgen zonder dat een van ons in de plas belandt. Bij de volgende grote plas besluit ik er maar gewoon doorheen te lopen. Het water komt tot de bovenkant van mijn schoenen en wat zijn we blij met onze stokken! Zo af en toe horen we de twee vrouwen ook 'modderen' om erdoor te komen; één van de twee loopt op slippers! Lijkt ons niet echt praktisch, maar anderzijds: zo krijg je geen natte schoenen en sokken.

Als de regen stopt houden we onze poncho’s aan en de capuchon op: het stikt hier werkelijk van de muggen, en je voelt ze steken! Dan zijn we uit het dal en komen op een mooi breed, verhard pad. De poncho’s kunnen uit, want de muggen zijn hier ook weg. Bij een soort gedenksteen staat een bankje waar we pauzeren en eten; kunnen we de poncho’s ook even uithangen om te drogen. De Italiaansen passeren ons; als we na de pauze verder lopen komen we ze verderop weer tegen. Zij zijn een stukje verkeerd gelopen en zijn op zoek naar de goede route. We bekijken samen de kaartjes even en komen er dan uit; dit is wel handig als mensen dezelfde route lopen. Zij vertellen dat ze gaan overnachten bij een agriturismo voorbij Sasso Marconi, daar hebben ze een kamer gereserveerd. We lopen dus nog een stuk samen op en dan wijkt onze route iets af. We wensen elkaar een goede tocht verder.

We moeten een stukje langs de provinciale weg en komen dan in Sasso Marconi. Het is even zoeken naar een hotel, maar met hulp van een oudere dame die zelfs een stukje met ons mee loopt vinden we een leuke zaak.

Onze kamer boven het restaurant, is ruim met een mooie badkamer en openslaande deuren naar een balkon. Fijn, want nu kunnen we de modderkleren wassen en goed uithangen. De schoenen, ook besmeurd, kunnen we op het balkon een beetje laten drogen.

Onder de douche gaat Bert zijn knie schoonmaken met een nagelborsteltje; er komen steentjes uit! Daarna opnieuw sterilon en verband: het ziet er wel beter uit nu. Wat er eerst uitzag als schaafplekken, bleek dus voor een deel gewoon vuil. Flink dat-ie dat zo schoon durft te maken, want dat is behoorlijk pijnlijk.

Dan gaan we het plaatsje in; wij zijn op de camping hier in de buurt twee keer geweest, maar dat er iets als een dorpje was is ons toen ontgaan. In het centrum is een druk en gezellig terras en we zien een 'melk-automaat'; hier kun je geld ingooien en dan kun je met een eigen fles melk tappen. Zou bij ons ook wel wat zijn, bijvoorbeeld langs fietsroutes bij boerderijen.

Het weer is opgeklaard en het is heerlijk zonnig en warm; ondanks de regen vanmorgen en alle blubber hebben we er allebei schik in. Het was een lekkere wandeldag, zeker ook door het avontuurlijke pad.

Morgen gaan we naar Monzuno; hier is maar één hotel, dus we besluiten dat maar te reserveren. Helaas lukt dat niet met de mobiel; de mevrouw van ons hotel wil gelukkig wel voor ons bellen en reserveren. Fijn, want dat loopt een stuk rustiger!