Bert:

V Sasso Marconi A Monzuno A 21 km W afwisselend warm bewolkt en vanaf 15.00 uur buien
O Eenvoudig hotel zonder ontbijt in Monzuno  E in hotel restaurant T 1460 + 21 = 1481 km

Vanmorgen de route gestart met een deel van de Via degli Dei volgens de kaart. We zijn compleet vastgelopen in een bos waar we een pad echt niet meer konden onderscheiden van de rest van het bos

Aanvulling : Het was op het laatst op het kompas de juiste richting bepalen en klauteren tussen de hoge varens en de omgevallen bomen door en over tal van watertjes zien te komen. Juist omdat er in deze route ook gewaarschuwd was voor slangen was het op het laatst niet echt leuk en verstandig meer.

Flink onder de bagger maar omgekeerd en de weg terug naar het beginpunt zien te vinden. 3 kwartier later waren we weer bij het begin van het pad. Toen alsnog een omweg via een drukkere weg genomen. Eenmaal op het pad bleek het een mooi pad te zijn. Alleen waren enkel stukken zeer steil en niet te wandelen. Omhoog moest ik Helma soms opduwen of haar van boven af een hand geven. Naar beneden was het soms zo steil dat de schoenen in de bagger geen houvast meer hebben. Zelf ook met stokken is het eigenlijk te steil. Een enkel stuk hebben we ons van boompje naar boompje naar benden laten gaan. Na enkele uren schoten we echt niet op en hebben we waar dat kon wat afkortingen gemaakt en wat vlakkere wegen gevolgd. Wel heerlijk gelopen in een schitterende omgeving.

Vanmorgen bestond ons ontbijt uit 4 toastjes met jam en koffie of thee. Morgen hebben we geen ontbijt hier. We hebben net lekkere yoghurt gekocht en eten dat met muesli. Mijn knie herstelt nog niet echt goed. De wondjes etteren een beetje. Helma doet er nog een keer sterilon op en morgen doen we er een pleister op. Met lopen heb ik er gelukkig geen last van.

Vanavond voetbal Nederland- talie. In het hotel is een zaaltje ingericht. We hebben wijn gekocht, voor op de kamer. Misschien gaan we toch wel beneden in dat zaaltje kijken.

Aanvulling 1 : Gisteren in Sasso Marconi hebben we de twee Italiaanse dames niet gezien en vandaag onderweg ook niet. Tijdens het eten vandaag  zaten ze wel in het zelfde restaurant en sliepen ook in het zelfde hotel.  

Aanvulling 2 : We spraken voor het eten de eigenaar en die zei dat er vanavond voetbal was. We zeiden dat we dat uiteraard wisten. Hij zei dat we rustig beneden konden komen kijken. Helma vroeg nog of het dan niet erg zou zijn als Nederland met 2-0 voor zou staan. Hij lachte en zei ons dat het waarschijnlijk wel andersom zou zijn maar dat we welkom waren. Het eten duurde iets langer dan gepland en Helma wilde persé voor het Wilhelmus in het zaaltje zijn. Ze ging dus net voor de koffie weg, en ik rekende even af. Toen ik in het zaaltje kwam was alles goed vol. Helma zat naast de eigenaar en die bood me zijn plaatsje aan wat ik uiteraard af sloeg omdat ik voetbal wel leuk vind maar ook weer niet zo leuk, en ik niet wil dat hij zijn plaats afstaat voor mij. Bij het eerste doelpunt juichten we van harte maar dat viel niet zo op omdat iedereen nog door elkaar praatte omdat ze het een buitenspel doelpunt vonden. ( Zo leek het ook zegt Helma me nu tijdens het uittypen.) Het tweede doelpunt gaf ons meer aandacht en pas toen was duidelijk dat die ene mevrouw die in de zaal zat en die meneer achterin de zaal stond Nederlanders waren. Tijdens de rust hebben we nog wat beneden gedronken en hebben de tweede helft op onze kamer bekeken en een glas wijn gedronken. We kopen trouwens meestal eenvoudige Italiaanse wijn in een pak. Afhankelijk van de supermarkt kost het niet veel zo rond de € 1,00. Als je dan wat over hebt voel je ook niet zo schuldig om het weg te gooien. Soms verkopen ze het ook in drie kleine pakjes van 0,25 liter. Makkelijk voor onderweg.

Helma:

Een zeer karig ontbijt in ons hotel: 4 toast-boterhammetjes (uit van die pakken) voor ieder met een beetje jam. Het blijft wennen en behelpen! Verderop in het dorp vinden we een bakker; hier kopen we brood voor onderweg en voor ieder een zoet broodje voor nu, want we lusten nog best wat. Ik merk dat die zoetigheid ‘s ochtends me niet goed bevalt: ik krijg er een beetje een hyper-gevoel van. Kan me nu goed voorstellen dat sommige kinderen zich zo onrustig voelen als ze (veel) suiker binnenkrijgen.

We lopen terug naar de plek waar we gisteren van de route zijn afgeweken; hier moeten we een bos in. Vooraan staat een duidelijk bordje, maar als we het pad een stuk inlopen zien we geen markeringen meer. De beplanting wordt hoger, het pad modderiger en lijkt dan dood te lopen. Er is een waterstroompje dat we passeren, maar dan hebben we echt geen idee meer. Half omgevallen bomen, hangende takken, hoge planten; het is klauteren, omlopen en zoeken. Uiteindelijk komen we uit bij een helling die steil omhoog gaat; er zit niets anders op dan terug te lopen. Zo staan we om 9.30 uur weer bij de plek waar we een uur eerder ook waren: aan het begin van het stuk bos.

Bert bekijkt de kaart in het boekje: we besluiten maar langs de weg te lopen. Gelukkig is het een rustig stuk weg, maar het is balen als je zo lang zoekt en loopt en dan eigenlijk geen meter verder bent, Als we een stuk de weg hebben gevolgd komen we weer bij een wandelpad met de goede markering. Hier kunnen we de route dus weer oppakken.

Het gaat flink omhoog en het loopt lastig; veel glibberen over de modderige paden, soms moet je je echt vasthouden aan struiken en boomwortels langs de kanten. Verderop gaat het, ook alweer zo steil, naar beneden. Opnieuw hoeven we niet te klagen over een saaie route! Als we om een uur of 12 pauzeren, blijken we pas 1/3 deel van de dagetappe te hebben afgelegd. Dat gaan we zo niet op tijd redden. Bert ziet op de kaart dat we een stuk kunnen afkorten als we de autoweg volgen; omdat die vanmorgen niet erg druk was besluiten we dat te doen. Het is inmiddels ook aardig warm, dus het lijkt verstandiger niet de klim-wandelroute te volgen. Zo lopen we verder; nog wel wat op en neer, maar veel minder dan via het wandelpad!

Om een uur of drie komen we langs een cafeetje; hoewel het niet meer zo ver is naar Monzuno pauzeren we hier even: lekker met koel water en een cakeje. Dan verder naar het dorp en om 16.15 uur zijn we bij ons hotel. Opnieuw geluk: het blijkt dat vandaag de laatste openingsdag is, vanaf morgen zijn ze een week dicht vanwege vakantie.

Onze kamer is eenvoudig maar netjes en heeft een prachtig uitzicht: we kijken uit op alle omringende heuvels. Het is hier echt een mooi gebied. We hebben ook een t.v.: gelukkig, want er is vanavond voetbal. In het plaatselijke winkeltje kopen we chips en wijn voor bij de wedstrijd. Dan drinken we wat op het terras; we hebben eerder nog niet veel van voetbalgekte gemerkt, maar hier is een immense Italiaanse vlag langs de terrasafscheiding gehangen. Ze hebben er dus zin in! In het café staat een televisie, maar het lijkt er niet op dat er hier gezamenlijk gekeken gaat worden; er staan geen stoelen klaar of zo.

De eigenaar van het hotel komt een praatje maken; hij heeft op het inschrijfformulier gezien dat we Nederlanders zijn en vraagt of we weten welke wedstrijd er vanavond is? Als ik dat bevestig, vertelt hij dat er vanavond een heleboel mensen de wedstrijd komen bekijken. Nu zie ik pas dat er naast het café een zaaltje met openslaande deuren is, waar allemaal stoelen in rijen klaar staan voor een enorm scherm. Mogen wij ook komen kijken, of hebben ze dat liever niet? Hij moet een beetje lachen en zegt dat dat uiteraard mag: hier zie je het beter dan op ons kleine t.v.tje boven. Maar als Italië voor komt is het voor ons natuurlijk niet zo leuk?! Mijn suggestie dat Nederland ook voor kan komen te staan doet hij af met een glimlachje.

We eten in het restaurant van het hotel, in een zaaltje onder het café. We zitten nog maar net, als 'onze' Italiaansen eraan komen: zij blijken ook hier te overnachten! Leuk om ze weer te zien. Het eten is lekker, maar op het eind heb ik haast; ik wil graag naar de t.v., want ik wil zeker het volkslied niet missen. Bert neemt nog een kop koffie, maar ik ga vast naar boven. De zaal zit vol, maar naast de eigenaar die achterin zit is nog een lege stoel. Daar mag ik gaan zitten, nog precies op tijd voor het Wilhelmus. Ik zing zachtjes mee. Dan komt Bert eraan; de eigenaar wil zowaar voor hem opstaan, maar dat slaat-ie af. Hij blijft achterin staan, want is niet van plan de hele tijd te blijven kijken.

Dan scoort Nederland: Bert en ik juichen, maar dat hoort eigenlijk niemand: iedereen is door elkaar aan het roepen dat het buitenspel is. Inderdaad, in de herhaling lijkt het daar wel op, maar het doelpunt wordt goedgekeurd. Een poosje later scoort Nederland opnieuw en weer juichen we; nu kijken enkele mensen om. Waarschijnlijk zien ze aan onze hoofden dat we Nederlanders zijn, maar niemand reageert verder.

Dan wordt het rust; iedereen haast zich naar de bar voor een drankje. We besluiten nu maar naar onze kamer te gaan: het is hier erg druk en we hebben nog wijn en chips boven. Bovendien weten we niet of mensen misschien vervelend gaan doen nu het niet zo best gaat met Italië. Terwijl we naar boven lopen gaat mijn telefoon: Anne wil weten of we ook kijken en hoe dat gaat. De tweede helft, met een derde doelpunt voor Nederland bekijken we vanaf ons bed: benieuwd hoe er de komende dagen gereageerd zal worden op deze wedstrijd!