Zaterdag 5 maart

Vannacht heel slecht geslapen; het slapen gaat de afgelopen maanden altijd minder dan ‘normaal’, maar nu spookte alles van gisteren door mijn hoofd…..

Toen ik gistermiddag naar huis ging, liep ik in de hal toen mij telefoon ging. Iemand van VGZ, omdat er iets niet volledig was doorgegeven op het aanvraagformulier voor het taxivervoer. Het bleek dat er ergens een vakje niet was aangekruist…..

In plaats van dat de medewerker het kruisje zelf zette (de info die daarvoor nodig was stond op een andere plek ook ingevuld) moest ik terug naar de afdeling en moest het formulier weer heen- en weer-gefaxt… Bureaucratie…

Ik heb gistermiddag in de groepsapp kort verteld dat we een slecht bericht hadden gekregen en ’s avonds een mail gestuurd om iedereen op de hoogte te brengen. Dat vind ik fijn; het is handig om telefoontjes en zo te voorkomen, maar het helpt me ook dingen te verwerken, ‘van me af te praten’ op papier.

Bert heeft gisteravond doorgegeven dat hij begin van de middag wordt opgehaald; is wel fijn, dan kan ik vanochtend nog wat boodschappen doen en spullen regelen. Eerst naar de thuiszorgwinkel; we hebben thuis nog een toiletverhoger van de vorige keer dat Bert thuis was (half februari), maar die moet nu omgeruild voor een toiletstoel. Op een w.c. zitten, zelfs met zo’n verhoger met armleuningen, lukt niet meer….

In de thuiszorgwinkel werkt de moeder van een paar jongens die bij ons op school hebben gezeten. De oudste was een zorgenkind, bleef last houden van zijn extreme vroeggeboorte. Ik heb dus altijd veel contact met haar gehad, en als ik nu kom om spullen op te halen is ze steeds heel belangstellend. Eerst een rollator, toen een rolstoel, toiletverhoger en nu toiletstoel, alleen daaraan kun je al zien dat het slechter gaat.

Ik ga in de stad een babyfoon kopen; Bert kan zich niet goed zelf omdraaien in bed; in het ziekenhuis kan hij dan bellen en komt iemand van de nachtdienst hem helpen. Als hij dat nu wil doen is het wel handig als hij mij kan roepen

Bert stuurt me ’s middags nog een appje dat hij klaar zit voor de taxi en rond 3 uur komt hij thuis. Fijn, dit weekend samen zijn; tijd om te samen te huilen, te praten en proberen te bedenken hoe het nu verder moet….