De weg naar het ziekenhuis is al wat meer bekend; vanaf de snelweg gaat het ook vlot.

Bert vertelt dat het ochtendritueel steeds moeilijker gaat; de transfer van bed naar rolstoel en vervolgens naar een toiletstoel kan hij niet meer zelfstandig maken. Daarna weer terug in bed is geen transfer te noemen, hij moet min of meer getild worden door twee verpleegkundigen…. De kracht in de benen neemt dus nog steeds verder af…..

Bovendien heeft hij vandaag veel last van de nek, dus hij blijft op bed. Bezoek vindt hij geen probleem, dat geeft ook weer wat afleiding.

In de loop van de middag komen Marca, mijn directeur en haar man Wil. Zij zijn op de Vakantiebeurs geweest en combineren dat met een bezoekje. Wil kende ik niet, maar het is een heel gezellig bezoek. Wil is enthousiast met Bert aan het kletsen over eerdere fietsvakanties en ondertussen kan ik met Marca wat schooldingen bespreken. Zij heeft inval voor langere tijd kunnen regelen en benadrukt dat ik de tijd moet nemen die ik nodig heb. Daar ben ik zo blij mee! Met alle spanning en onzekerheid staat mijn hoofd helemaal niet naar school. Ik heb het gevoel dat ik in een compleet andere wereld, een heel ander leven terecht ben gekomen. Ziekenhuis, onderzoeken, gesprekken met artsen en therapeuten, andere patiënten, het is allemaal nieuw en vreemd wat ons nu overkomt.

Terwijl we zitten te praten staan ineens Jan en Conny op de kamer, een vroegere collega van Bert met zijn vrouw. Zij zijn ook op de Vakantiebeurs geweest en besloten even langs te komen. Wel speciaal dat vanmiddag 4 mensen uit de Achterhoek hier in Utrecht op bezoek komen!

Omdat er nu maar drie patiënten op de kamer zijn is het geen probleem dat er wat extra bezoek is.

Bij Berts 'overbuurman', een jonge Marokkaanse jongen, is het trouwens elke avond enorm druk. Er komen steeds groepjes, familie, vrienden, die elkaar aflossen. Er staat een tafel in de kamer afgeladen met alle cadeaus die hij al heeft gekregen, net als de rand boven zijn bed. Ook neemt iedereen eten mee. "Volgens mij eet hij alleen ontbijt van het ziekenhuis, bij de andere maaltijden eet hij wat mensen hem hebben gebracht", zegt Bert. Het is trouwens wel een triest geval; het is een jongen van (naar schatting) een jaar of 20, en daar ligt hij dan met een dwarslaesie..