Yoakim heeft ‘groen licht’ gekregen en mag in de loop van de ochtend zijn koffer alweer pakken. Hij vraagt bij het afscheid ook of hij af en toe nog eens een bericht krijgt hoe het met Bert gaat. Ik geef mijn mailadres en we spreken af dat we zo contact houden. Het blijft toch wel speciaal dat je, zelfs in een paar dagen tijd, een band krijgt met ‘lotgenoten’ in een ziekenhuiskamer.

“Je moet maar eens vragen wie onze kampeerspullen wil hebben; kamperen zit er voor ons niet meer in. We kunnen kijken wat jij misschien in je eentje zou kunnen gebruiken, maar een heleboel kan weg", zegt Bert. Dat is natuurlijk zo; het blijft wel iedere keer confronterend, dat besef dat veel dingen nooit meer zullen kunnen….

Hetzelfde geldt voor onze mini-caravan. Die hebben we een paar jaar en we zijn er best veel mee weggeweest, maar ook die moeten we wegdoen. Daar moet je echt een liefhebber voor vinden.

De vraag wie kampeerspullen wil hebben zet ik eerst maar op de familie-app; misschien iets voor een van de ‘neefjes of nichtjes’. Een foto van de caravan komt op Facebook, met het verzoek het bericht te delen. Hopelijk levert dat wat op.

In de loop van de middag komt er een mevrouw de kamer op: : Wie van u is meneer Bode?” vraagt ze. Ik herken de stem, volgens mij is het de ‘bestek-mevrouw’ van verderop de gang. “Ik hoorde dat u morgen naar de kerkdienst gaat; kan ik dan met u meelopen?” “Dat is prima, maar ik kan niet lopen”, zegt Bert. “O, dat kan ik wel, maar mijn hoofd doet het niet goed meer”, antwoordt zij. Ze spreken af dat een verpleegkundige Bert morgen met de rolstoel naar haar kamer brengt en dat ze dan samen naar de viering gaan. “Ik begreep dat er ook brood en wijn is”, zegt zij. Het lijkt haast dat ze een heel andere voorstelling heeft van een viering in de kerk…

Eerder werd Bert ’s morgens op de toiletstoel geholpen met het glijplankje en hulp van een verpleegkundige. Dat lukt niet meer; zij gebruiken nu steeds de (actieve) tillift. Logisch, dat gaat makkelijker; maar is dus weer een stap achteruit…

Als Bert in de loop van de dag moet plassen gaat dat nu al een poosje met een urinaal; dan kan hij dat in de rolstoel of op bed zelf doen.