Bert:

V Gisingen A Bürs (Bij Bludenz) A 28 km W heerlijk (korte broek en soms te warm) O camping in Burs E “Mexicaans” van alles wat in Bürs T 835 + 28 = 863 km

We staan op een boerderij camping met niet zo erg veel voorzieningen. We zijn, naast een echtpaar op een plaats in de hoek die we nog niet gezien hebben, de enige gasten. Vanuit onze tent kijken we recht op de nog besneeuwde Arlbergpas. Vandaag wel lekker gelopen maar na een dag van 33 km en een van 28 km hebben we de knollen wel op. Of dat komt door de warmte of het minder slapen in de tent weet ik niet. Morgen denk ik 16 km tot halverwege de Arlbergpas en dan circa 23 km tot St. Anton waar we ongetwijfeld een hotel opzoeken.

Aanvulling : In Bürs hebben we in een winkelcentrum vlak bij de camping en het restaurant voor het eerst wat nieuwe spullen gekocht. Ik heb nieuwe 'standaard sokken' gekocht omdat er gaten in mijn ander paar zaten. Ik wil vanwege de kans op uitdroging, en dus scheurtjes, van de eeltlagen op mijn voeten niet op blote voeten lopen en draag dus in mij Crocks altijd sokken. Ik noemde om welke reden dan ook vanaf toen mijn gewone sokken steeds 'burger sokken'.
Het restaurant waar we gegeten hebben was ingericht als een groot soort modern fast food restaurant. Het was er erg rustig maar we hebben er heerlijk gegeten. 

Helma:

De kiosk op de camping is ’s morgens open voor broodjes en melk; lekker! We zijn lekker vlot en rond half negen zitten we alweer op de route van Reitsma. Alweer een heerlijk zonnige dag met een blauwe lucht! Onderweg komen we helaas nergens iets tegen om koffie te drinken. De route vandaag is zo’n 28 kilometer; eind van de dag voel ik m’n voeten weer best. Komt voor een deel door het lopen over asfalt, maar 60 kilometer in twee dagen is ook heel wat. Gelukkig lopen we nog steeds tussen bergen door: vergeleken met het Zwarte Woud is dit een makkie. Wel loopt de route heel ligt omhoog: een soort vals plat.

In Bürs gaan we naar de camping die in het routeboekje is aangegeven. Het is een boerderijcamping net buiten het plaatsje. Er staan wat caravans, maar die staan allemaal leeg. Alleen in de hoek van het terrein kampeert nog een echtpaar horen we van de eigenares, maar die zien we niet. We mogen zelf een plekje zoeken en kiezen een plek dichtbij de boerderij; er is ook een terras met wat banken en tafels, dus dat is lekker om te zitten. De eigenares wijst ons op de besneeuwde top in de verte: dat is de Arlberg, de pas waar we overheen moeten. Ziet er wel echt heftig uit!

Vanaf de camping een stukje terug is een groot winkelcentrum; hier kopen we voor Bert nieuwe sokken, want zijn oude zijn versleten. Er is ook een soort verbouwde fabriekshal die als restaurant is ingericht. Erg trendy en druk, maar in het niet-rokendeel zijn wij de enigen.

We gaan vroeg naar bed: de twee lange wandeldagen hebben er best ingehakt!