Bert voelt zich ziek, is misselijk en moet overgeven, appt hij me ’s morgens. De reactie op de kuur is dus wel veel heftiger dan de vorige keer. Laten we hopen dat dat betekent dat het ook beter werkt.

Eerst even stemmen, er zijn verkiezingen voor een referendum over Oekraïne. Bert heeft mij gemachtigd; gelukkig hebben we de stempas al even in huis, toen kon hij zijn handtekening zelf nog zetten.

Daarna door naar het wijkcentrum voor een advies van de sociaal raadslieden. Een uiterst vriendelijke mevrouw, maar als ik haar de vraag heb voorgelegd (hoe we het moeten regelen omdat/als Bert niet zelf kan tekenen) heeft ze daar geen antwoord op. Je kunt iemand ‘handelingsonbekwaam’ laten verklaren, dat moet via de kantonrechter; maar dat willen we uiteraard niet. Bert heeft dan lichamelijke beperkingen, maar geestelijk is er niets mis mee, dus dan laat je iemand toch niet onder curatele stellen?

Zij belooft het verder uit te zoeken en me via de mail op de hoogte te houden; misschien zijn er andere manieren om dit te regelen.

’s Middags naar het ziekenhuis; het gaat gelukkig een stuk beter met Bert. Hij heeft een poos geslapen en de misselijkheid is grotendeels weg. Ook is het opgeblazen hoofd van de dag ervoor verdwenen; een hoop uitgeplast!

Als ik eind van de middag weer thuis ben ligt er een stapeltje post. Onder meer een kaart van Debby en Mike, onze ‘oude’ buren, met een opmerkelijke tekst: ‘Zie je het even niet zitten? Bedenk dan dat er ergens een idioot staat te trekken aan een deur die je moet duwen.’ Ik moet direct denken aan de ‘third opinion’ in Nijmegen: stel je nou toch voor dat ze daar ontdekken dat er steeds in een verkeerde richting is gezocht?