Bert heeft gisteravond laat nog even een sms gestuurd dat de infuuskuur aan het 'inlopen' was. In de loop van de ochtend bellen we even: hij heeft vannacht wel last gehad van hoofdpijn, maar of dat van het infuus kwam of gewoon van de spanning weten we natuurlijk niet. De kuur die hij krijgt is een 'immuunglobalinekuur', Octagam en bestaat elke dag uit 3 flessen die in een tijd van drie uur moeten inlopen. Maar de eerste fles moet langzamer, in kleine stapjes worden gegeven. Was dus gisteravond best een tijd voor hij ermee klaar was.

Vanochtend kon hij in het ziekenhuis, met hulp van een verpleegkundige, weer douchen! Er is een ruime invalidenbadkamer met een aangepaste douche, en voor het eerst na precies 4 weken weer douchen was echt heerlijk!

Na het avondbezoek volgt de tweede kuur; dit duurt in totaal 5 dagen.

Ik stuur maar weer een mailtje, op het bericht van gisteren zijn al zoveel reacties gekomen; ik wil graag iedereen die belangstelling toont op de hoogte houden.

Bert heeft nu zijn werktelefoon weer bij zich in het ziekenhuis. Die heeft hij thuis steeds uit laten staan, omdat hij voor kantoor ook via de vaste lijn bereikbaar was. Maar nu wil hij wel kunnen bellen, dus staat de oude Nokia weer aan. En ja hoor, er komen toch weer telefoontjes van relaties. Mensen die wel wisten dat hij ziek was, maar er vanuit gaan dat hij inmiddels wel weer opgeknapt is. Het lijkt mij handiger een ander toestel te kopen, zodat hij op dit toestel en afwezigheidsmelding kan inspreken en het toestel uit kan laten staan. Maar daar wil Bert niets van horen: “Voor die week in het ziekenhuis vind ik dat echt niet nodig.”