Op tijd naar Nijmegen, waar Wil en Marca al in de gang wachten. In de huiskamer drinken we koffie; een heel gezellig bezoek! Eigenlijk wel heel bijzonder dat mijn directeur al vaker bij Bert op bezoek is geweest dan die van hemzelf.

Als zij weg zijn gaan we even boven kijken, op de dwarslaesie-afdeling. Een aantal bekende gezichten, omdat de verpleegkundigen van deze afdeling nu ook een verdieping lager werken. Het meest opvallende verschil met ‘beneden’ is wel dat er hier overal railsystemen aan de plafonds zijn; hiermee kun je een plafond-tillift boven ieder bed manoeuvreren. Dat is natuurlijk veel handiger; een verrijdbare tillift is groot en rijdt lastig. Om daarmee iemand in de rolstoel te krijgen is best een gedoe. Is ook een goed aandachtspunt voor een zorgunit: een lift aan het plafond!

’s Middags is er bij de scan na het plassen weer teveel urine achtergebleven, dus dat wordt weer ‘aftappen’ met een eenmalige katheter. John, een van de verpleegkundigen, komt dat doen en ik mag/moet meekijken. “Binnenkort moet je dit zelf ook maar eens doen, want als Bert met verlof thuis is zal dit ook weleens moeten”. Een spuit in de buik zetten vond ik al wat, maar zo zelf katheteriseren is nog weer wat anders…. Dit zie ik mezelf echt nog niet zomaar doen!

Mensen met een dwarslaesie moeten dit (als hun handen nog werken) zelf leren; zij kunnen niet meer gewoon plassen en als de blaas te vol wordt voelen ze het niet. Maar daar kan het lichaam wel op reageren en dan schijnen ze erg ziek te kunnen worden. Dat is toch wel een belangrijk verschil en een voordeel voor Bert: hij voelt alles nog, dus heeft veel beter door of alles in orde is. Ook bijvoorbeeld met drukplekken; als je die niet voelt is de kans op huidbeschadiging veel groter.