Op internet op zoek naar bedrijven die zorgunits kunnen plaatsen; de bouwers van het huis van Fons en Bernadet heb ik een poosje geleden al een mail gestuurd, maar daar heb ik alleen een ontvangstbevestiging, maar geen reactie op gekregen- hebben zeker werk genoeg. Er blijken meerdere bedrijven te zijn die iets snel kunnen plaatsen, dus naar twee stuur ik een mail om meer informatie te vragen.

Dan naar de stad met de sandalen van Bert; we hebben gemerkt dat die lastig aan te krijgen zijn. Bert heeft bedacht dat er misschien klittenband aan de voorkant gezet kan worden. Dan kunnen ze verder los en dat is veel handiger met aantrekken. Dus naar de schoenmaker; die begrijpt de bedoeling en kan dat regelen. De eigenaars van de schoenmakerij hebben vroeger ook de kinderen op onze school gehad, kennen we dus een beetje, ook vanuit de kerk. Ik leg uit waarom de sandalen verder open moeten; ze schrikken duidelijk als ze horen dat Bert in een rolstoel zit. “Wat erg, jullie wandelden juist zo graag… Jullie zijn toch ook naar Rome gelopen?” Grappig dat zij dat nog zo goed weten.

’s avonds komt Mark op bezoek, de collega die personeelszaken doet. Hij wil graag een afkeuringsprocedure gaan opstarten; dat is voor de werkgever gunstig, omdat een deel van de salariskosten dan worden overgenomen. “Volgens mij heeft dat voor jullie verder geen gevolgen, maar dat kun je ook even navragen bij de vakbond”, adviseert hij. Prima, ga ik daar morgen even naar informeren.

Als ik zo zie waarmee mijn dagen voor een groot deel gevuld zijn… zoveel dingen die nooit zouden hoeven als alles normaal was geweest.