De wekker zetten, want voor het eerst in een paar weken kunnen we niet uitslapen. De afgelopen tijd konden we rustig aan doen ’s ochtends, maar nu moet Bert om tien over 9 bij de tandarts zijn.

De tandartspraktijk is in de stad, in een gebouwtje op een parkeerterrein. Maar een hoop plaatsen daar zijn voor vergunninghouders, dus hopen dat het lukt een vrij plekje in de buurt te vinden.

Gelukkig is er een soort loophelling naar de ingang, dat gaat prima met de rolstoel. Bovenaan wel een scherpe draai, maar de deuren gaan automatisch open, dat is handig. De tandarts kijkt vreemd op als we met de rolstoel binnen komen, dus Bert vertelt weer wat er aan de hand is. Gelukkig is er in de spreekkamer ruimte voor de rolstoel, en Bert kan vanuit de stoel makkelijk op de behandelstoel ‘glijden’.

Als we klaar zijn bij de tandarts gaan we nog even de stad in. Overmorgen is mijn moeder jarig dus we gaan bij de parfumerie haar favoriete eau de toilette kopen.

Dan naar de boekwinkel, het nieuwe “Aanzien van 2015” kopen en tenslotte nog even een kopje koffie drinken; wel apart zo doordeweeks samen de stad in.

Maar wat is een rolstoel onhandig als je gaat winkelen! Omdat het droog maar koud is, hebben de meeste winkels de deuren dicht. En deuren die je open moet duwen of trekken zijn bijna niet te doen als je achter een rolstoel loopt. Bert krijgt het zittend ook niet voor elkaar, moet dan veel te ver voorover hangen. Gelukkig zijn er wel mensen die een deur voor je open willen houden, maar dat is dus soms wel even wachten.

“Ik moet er toch niet aan denken dat ik mijn hele leven in zo’n kl*te-stoel zou moeten zitten”, zegt Bert en dat ben ik helemaal met hem eens!