“Ik zit met mooie witte kniekousen aan”, appt Bert me ’s ochtends. Dat appen gaat trouwens wel met steeds meer foutjes erin; hij kan de berichten nog wel inspreken, maar eventuele fouten eruit halen lukt niet meer. Eerder kon hij dat nog met een touch-pen, de letters aantikken. Maar dat ‘wil’ al even niet meer.

Die kousen zijn steunkousen; er zakt teveel bloed naar de voeten en daardoor zetten deze op. Dat is slecht voor de circulatie is hem verteld, dus nu steunkousen.

Tijdens de creatieve therapie, die hij vooral gebruikt om gezellig te kletsen, heeft hij het erover met een medepatiënt. “Die dingen zitten echt rot, heet en strak”, zegt Bert. Maar de ander, van de dwarslaesie-afdeling, antwoordt dat hij ze ook heeft, maar er gelukkig niets van voelt…. Er is hier onderling wel wat ‘galgenhumor’; inderdaad voel je met een laesie niets. Enerzijds is dat heel naar, je merkt het niet als er dingen mis zijn, met veel meer risico op doorzitplekken of wondjes. Aan de andere kant heb je daardoor ook minder last van sommige dingen. Zo heeft Bert in de rolstoel een paar keer wat problemen gehad met het kussen (dat lekte en liep langzaam leeg) en dan gaat het zitten gewoon pijn doen.

De steunkousen worden uitgeprobeerd; moeten voldoende het vocht weg krijgen, maar ook weer niet te strak zitten

Op de site van de gemeente zoek ik op hoe het zit met een ID-kaart aanvragen. Dat moet je echt zelf doen, dus Bert moet een keer extra naar Doetinchem komen doordeweeks. Dat betekent dus weer een heleboel regelen: afspraak maken op het gemeentehuis, met VGZ aan de slag of zij de kosten willen vergoeden, taxi bestellen en Bert moet een vrije dag inplannen voor de therapieën. Is allemaal geen ramp, maar je blijft ermee geconfronteerd worden hoe simpele dingen ingewikkeld worden…