De medicatie is verder uitgebreid; de reumatologe is gisteren nog even geweest en het lijkt haar verstandig Prednison te gaan gebruiken. Een kuur van (voorlopig) 5 maanden om de slechte antilichamen in het bloed af te remmen. Ik vraag me af of ik dan vandaag nog medicijnen bij de apotheek moet gaan ophalen, voor het weekend thuis, maar ik krijg te horen dat alle medicatie vanuit het ziekenhuis wordt meegegeven.

Na het bezoekuur is er een Goede Vrijdag dienst in de kerkzaal. Met de ervaring van afgelopen zondag gaan we er niet naartoe, maar volgen het via het beeldscherm. Dit is wel heel fijn van een eenpersoonskamer; het geluid kan gewoon aan en we kunnen het zo samen volgen.

Als dat is afgelopen wordt er geklopt en daar zijn Daniel, Simone en DJ; Bert weet niet wat hij ziet, want dit had ik hem nog niet laten weten. Zij zijn duidelijk onder de indruk als ze Bert zien. Ze blijven maar kort in Nederland en we spreken af dat ze morgen thuis bij ons komen.

Tussendoor ga ik naar huis, boodschappen doen voor de Pasen en thuis eten. Het is wel jammer dat in het Slingeland niet de mogelijkheid is in een restaurant samen te eten. Er is hier wel een personeelsrestaurant, maar dat is niet toegankelijk voor patiënten en bezoek. En bij de koffiecorner is de keus heel beperkt, zijn het vooral soep en broodjes.

Dan weer naar het ziekenhuis; Anne heeft me al laten weten dat ze rond kwart over negen in het ziekenhuis kan zijn, dus ik moet een poosje ‘tijdrekken’ na de bezoektijd.

Vanavond  komen Joyce en Charlotte, twee collega’s van Bert. Zij werken op kantoor, dus ik heb ze weleens aan de lijn gehad als ik Bert overdag nodig had, maar ik had ze nog nooit gezien. Leuk om ze te leren kennen.

Charlotte heeft de lijst van zakelijke contactpersonen meegenomen; dan kunnen wij die samen bekijken en aangeven wie er een brief moet krijgen. De opzet voor de brief zal ik haar dan ook sturen, dat was er nog niet van gekomen,

Gelukkig is er vanavond een voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal. Dat wil ik uiteraard zien (!), dus als het bezoek weg is gaat de t.v. aan en kijken we samen.

Dan hoor ik voetstappen in de gang en daar is Anne! Bert wordt heel emotioneel, had hier absoluut niet op gerekend. De verrassing is dus echt geslaagd!