Vandaag naar Utrecht, de verjaardag van mijn moeder. We hebben afgesproken dat we dan ook bij pa in Houten langsgaan; het is al bijna een maand geleden dat we hem hebben gezien. En uit de berichten begrijpen we dat het met ups en downs gaat de afgelopen weken.

Omdat we nu twee auto’s hebben, die precies naast elkaar op de oprit passen, is het handiger de Peugeot een stukje naar voren, op de stoep te zetten. Dan kan ik beter de deur wijd openzetten en kan Bert vanuit de rolstoel de overstap maken. Zo hebben we dat de afgelopen week steeds gedaan. Handgreep bij de deur vasthouden en dan hoeft hij maar iets te staan en te draaien. Dat lukte iedere keer, maar nu niet….. Als hij is opgestaan zakt hij onderuit en komt tussen de rolstoel en de auto op de grond terecht. Ik probeer hem op te tillen, maar dat lukt me niet. Wat nu? Bert blijft gelukkig heel rustig, hij heeft ook nergens pijn, maar het is wel koud. “Misschien kun je Henk en Erna even bellen, dan kan Henk helpen tillen”, zegt Bert. Goed idee. “Henk staat onder de douche, maar hij komt zo snel mogelijk”, zegt Erna.

Heeft-ie echt snel gedaan, een paar minuten later staat hij (met natte haren en wat snel aangetrokken kleren) naast ons. Samen lukt het ons Bert van de grond overeind te tillen en op de autostoel te schuiven; gelukkig!

In Utrecht moeten we altijd in een zijstraat parkeren; op de drukke weg waar mijn moeder woont kun je niet parkeren. Als ik de auto heb geparkeerd ga ik eerst, voor de zekerheid, iemand vragen te helpen met de overstap naar de rolstoel. Gelukkig is René thuis en hij loopt even mee. Het overstappen gaat nu gelukkig zonder probleem.

Binnen komen is een groter probleem; een hoge drempel! Maar met tillen aan de voorkant en duwen krijgen we de stoel de gang in. In het vooroorlogse huis waar mama en René wonen is een smalle gang met aan het eind links de w.c., rechtdoor de keuken in en rechtsaf de woonkamer. Maar draaien in die smalle ruimte is niet te doen. Dus: eerst vooruit de keuken in, achteruit de w.c. indraaien en dan rechtdoor de kamer in…. Pfff….

Maar gezellig dat we er bij kunnen zijn en wat ooms en tantes kunnen spreken.

Begin van de middag vertrekken we naar het verpleeghuis in Houten. Pa vindt het fijn ons weer te zien. “Nou zitten we allebei in een rolstoel”’ zegt hij. “Ja, maar ik hoop er over een paar weken weer uit te zijn” zegt Bert.

We gaan beneden in het restaurant koffie drinken; is gezelliger dan in de gezamenlijke huiskamer van de afdeling. Bert kan gelukkig, met af en toe wat hulp door de deuren en zo, de rolstoel zelf vooruit ‘draaien’. Dus kan ik pa duwen en er passen ook twee rolstoelen in de lift, gelukkig. En uiteraard is hier in het verpleeghuis alles rolstoelvriendelijk, met ruime gangen en deuren en zonder drempels.

Gelukkig is pa vandaag helder en opgewekt; het is een gezellig uurtje.

Het in- en uitstappen gaat gelukkig iedere keer goed; was dus gewoon pech vanochtend. Ik ben opgelucht, want als ik iedere keer hulp moet vragen bij het in- en uitstappen van de auto wordt het wel ingewikkeld….

Eenmaal weer thuis is Bert wel bekaf; het heen en weer schudden in de auto is vermoeiend. Ook ik ben moe; op en neer rijden en het sjouwen met de rolstoel is meer vermoeiend dan het rustige thuiszitten van de afgelopen weken. Wel een pluspunt: het rijden in de nieuwe auto vond ik steeds toch een beetje “eng”, maar nu geniet ik vooral van de lekkere stoel en de handige extra’s!