Bert:

V Badia Prataglia A Chiusi della Verna A 16 km W warm iets bewolkt O hotel in Chiusi della Verna E in hotel T 1632 + 16 = 1648 km

We zijn 12 weken onderweg. Een hele tijd als je het goed bekijkt. Deze week van 1552 naar 1644 gelopen (aanvulling : later gecorrigeerd waardoor het eigenlijk 1648 had moeten zijn).

Voor het eerste een week minder dan 100 km gelopen met een rustdag in Firenze. Wel een hele zware week, zeker de afgelopen 4 dagen. Vandaag een etappe van 16 km waar 7,5 uur voor staat. Dat bost niet aan. Het was wel een hele mooie, maar wellicht iets te zware, etappe. Helma heeft fors last van een achillespees en loopt vooral moeilijk bij het afdalen. We moeten morgen zien of we verder gaan of noodgedwongen een rustdag inlassen en dan hopen dat het beter gaat. Morgen hebben we wel een iets minder heftige dag voor de boeg maar het blijft wel een iets zware.

Aanvulling : Het laatste stukje van de etappe vandaag liep langs een belangrijk, het belangrijkste, klooster voor de Franciscanen te weten La Verna. Juist omdat het niet goed ging met Helma haar voet hebben we besloten om het laatste stukje in te korten en niet langs dit klooster op een heuveltop te gaan. We hebben nog wel besproken dat ik daar alleen heen zou kunnen gaan als we een rustdag zouden moeten houden vanwege Helma haar voet. Dat hoefde gelukkig niet. In een rustdag de berg op en weer naar benden zag ze echter niet zo zitten. Vandaar dat we dit klooster hebben gemist.

We hadden wel een leuk hotel, alleen wel een kamer op de bovenste etage van 4 verdiepingen, zodat we veel trappen op moesten lopen. Voor Helma was vooral het naar beneden lopen niet altijd even lekker.

Helma:

En alweer een loodzware etappe... 16 kilometer, maar met een looptijd van 7 ½ uur...

Het blijft maar klimmen en dalen, en vaak ook niet lopen maar meer klauteren. In de loop van de ochtend krijg ik steeds meer last van de achillespees van mijn rechtervoet. Vooral het afdalen is heel pijnlijk.

Eigenlijk gaat onze route langs een groot Franciscaner klooster, La Verna, maar vanwege de pijn besluiten we de route in te korten. Dus niet langs het klooster, maar langs de weg direct naar dit dorp. Bert vindt het enorm jammer; ik ook wel, maar ben vooral blij dat die zware klim (en afdaling) niet hoeven.

In het dorp is weer een prima, simpel hotel, maar dat we een kamer op de 4e (!) verdieping hebben is wel jammer. Betekent 8 trappen op en voor het eten ook weer af. Na het douchen controleren we elkaar weer op teken, en die blijken we allebei weer te hebben.... Met een teek in mijn lies neem ik me voor niet meer tussen de bosjes te gaan plassen.... We komen toch eigenlijk niemand tegen onderweg, dus dan maar gewoon op het pad, lijkt me veiliger.

Terwijl Bert even in het dorp wat eten voor morgen onderweg gaat kopen, ga ik weer naar bed en val als een blok in slaap.