Een speciale verjaardag zo…. We hebben iedereen laten weten dat we dit weekend samen willen zijn, dus er komt ook vandaag geen bezoek.

Wel een heerlijke verrassing: ’s ochtends wordt er een grote doos bezorgd met een heerlijk ontbijt/brunch. Met sap, broodjes, beleg en fruit: een verrassing van ‘mijn‘ familie. “Omdat jullie het zo verdienen” staat op het kaartje. Ook wordt begin van de middag een prachtig boeket bezorgd van Berts familie en krijgen we veel felicitaties via de mail.

Het klinkt raar, maar de grootste klap van vrijdag lijkt alweer wat minder. Het is goed dat we over alles goed hebben kunnen praten. Waar we bang voor zijn, wat we verwachten en waar we op hopen. Dat de chemo zal aanslaan en de achteruitgang nu echt stopt, bijvoorbeeld. Dat hij in de rolstoel zal blijven lijkt nu zelfs wel mee te vallen; als de armen en handen maar blijven werken, hopelijk weer wat ‘vooruit gaan’.

Bert is, als altijd, ook weer heel praktisch. Hij zou het liefst een stuk achter het huis laten zetten, met een aangepaste slaap/badkamer waar hij ook met de rolstoel ‘uit de voeten’ kan. “Ik wil mijn tekenspullen wel meenemen naar het ziekenhuis, dan kan ik alvast wat tekenen.”

Boven heeft hij nog speciale tekenpennen en hoeken en zo, die hij ook heeft gebruikt om de tekeningen te maken voor de verbouwing in 2000. Die zoek ik even op en leg ze klaar om mee te nemen naar Utrecht.

Begin van de avond komt de taxi hem ophalen om weer naar Utrecht te gaan.

Het was fijn samen te zijn, maar ik ben ook wel opgelucht dat hij weer gaat; zo ‘s nachts opstaan om hem te helpen is wel erg vermoeiend!