Vannacht lekker bijgeslapen; de nacht ervoor met het omdraaien was onrustig. Dat is iets waar ik me wel zorgen om maak: als Bert over een tijd weer thuis komt, hoe gaat dat dan? Elke nacht een paar keer op om hem te helpen met omdraaien of gewoon anders gaan liggen…

Vandaag ga ik laat naar Nijmegen; eerst naar Apeldoorn om de finish van Emils laatste afstand te zien en dan te helpen met tent afbreken en spullen inpakken.

Hij heeft in deze 4 dagen in totaal 100 kilometer hardgelopen; echt heel knap!

Eerdere jaren gingen we ook altijd de zondag kijken, en vaak een van de dagen ervoor op een avond. Maar dat ging nu dus niet; toch wel heel lastig als je zelf geen geschikt vervoer hebt.

In Nijmegen gaan Bert en ik samen op de afdeling eten. Wel weer vervelend: het bedienen van het pookje van de rolstoel gaat steeds lastiger. Hij moet dit vooruit duwen, maar omdat de kracht in de arm nog steeds afneemt, houdt hij het niet lang vol… “Ga ik morgen bij ergotherapie wel even overleggen met Suzan, misschien heeft zij daar een oplossing voor”, zegt Bert.

Ik hoop het echt; het was juist zo fijn dat hij hier veel meer zelf heeft geleerd, als dat nu alweer minder wordt… Met een soort hulpstuk waar het scheerapparaat in past kan hij, met de arm steunend, zichzelf nu weer scheren; tandenpoetsen lukt ook, met de elektrische tandenborstel. Hoe bijzonder dat dit soort normale dingen nu weer een soort overwinning zijn. Als er dus een oplossing is voor het zelf rijden met de rolstoel zou dat heel mooi zijn!