Gisteravond zijn Jan en Connie geweest; het bridgen was voor een keer op woensdag en Emil is een paar dagen weg. Overdag komen is lastig voor hen, in verband met werk, maar op mijn bridgeavonden willen zij regelmatig komen.

Vandaag naar het ziekenhuis; eind van de ochtend hebben we een afspraak met de neuroloog en de reumatologe, ’s middags met de optometrist. Fijn dat het lukte deze afspraken allemaal op één dag te zetten, is een stuk praktischer. Wel lastig dat het, vanwege verschillende werkdagen, alleen op een donderdag kon, maar de werkdag ruilen was gelukkig geen probleem.

De neuroloog doet weer wat testjes om de spierkracht te controleren. Dat is snel klaar, er is zoveel dat het niet meer ‘doet’… Van de dokter hoeft Bert eigenlijk niet meer voor controle bij hem terug te komen. De uitval door Sjögren wordt in de gaten gehouden door de reumatologe; als zij het nodig vindt kan ze altijd met hem overleggen of Bert een keer doorverwijzen, maar in principe is zij nu de behandelend arts.

Met dokter Risselada, de reumatologe, bespreken we alle medicatie. Voortdurend prednison, antibiotica voor de longen en daardoor weer medicijnen om de bijwerkingen te onderdrukken, is dat echt nodig? Nou, echt wel, geeft ze aan. De bloedwaardes blijven stabiel, maar daarvoor is met name die prednison echt noodzakelijk. En vanwege de verminderde longfunctie is preventief beschermende antibiotica gebruiken ook noodzakelijk. Voor de beschadigde handen schrijft zij ook medicatie voor. Door de Sjögren kunnen er teveel eiwitten in het bloed zitten, die het bloed te ‘dik’ maken om in de kleine haarvaten te komen. De handen goed warm houden, is haar advies. Daarnaast de vaatverwijdende medicijnen; zij schrijft een iets ander type voor dan de huisarts. Dit middel is langer werkend, heeft een geleidelijke afgifte en dat heeft haar voorkeur. Gelukkig hadden we gisteren al besloten nog even met de medicijnen te wachten tot we met haar hadden overlegd, kan ik het doosje vanmiddag naar de apotheek terugbrengen.
 

We eten een kop soep in het restaurant van het ziekenhuis en kunnen dan door naar de polikliniek van de oogartsen. Jaren geleden is er bij Bert maculadegeneratie geconstateerd en daarvoor moet hij elk jaar voor controle komen. De optometrist schrikt, uiteraard, als ze Bert in de grote rolstoel ziet. Het maakt de controle ook wat lastig; hij kan niet achter zo’n oogcontrole-apparaat plaatsnemen. Maar met een wat ‘ouderwets’ kijkertje lukt het haar toch de ogen te controleren. Gelukkig ziet de macula er nog goed uit, maar zij ziet wel een beginnende staar. Dat kan te maken hebben met de prednison, dat heeft hierop vaak invloed. Het is toch wat met al die medicijnen en hun bijwerkingen…

Op de terugweg gaan we direct naar de apotheek; kan ik de nieuwe medicijnen ophalen en het doosje met de andere medicijnen terugbrengen. Maar nee hoor, ik had het kunnen weten…. die medicijnen mogen niet terug. “Die moeten we vernietigen”, zegt de assistente. Ondanks dat ik het doosje gisteren pas heb opgehaald mag het niet terug in de voorraad. Uiteraard kan ik de medicijnen hier laten, maar het gaat dus weg. “We weten niet hoe de medicijnen bewaard zijn, dus dat risico mogen we niet lopen”. Idioot, echt; als het nu enorm heet zou zijn kan ik me er iets bij voorstellen, misschien had het dan wel urenlang in de zon gelegen. Maar nu…. Wat gaat er zo toch een geld verloren!