‘s Ochtends even naar school voor de start; de hele middag werken, zoals ik voor de vakantie al een paar keer heb gedaan gaat vandaag niet lukken. We moeten naar het Radboudziekenhuis in Nijmegen en dan ben ik zeker niet voor 13.00 uur thuis. Wel op tijd dus om af te sluiten; mocht het in Nijmegen allemaal erg tegen zitten dan wil Babette, de Ib’er dat wel op zich nemen. Ik bof toch echt enorm met alle hulp en steun die ik van zoveel collega’s krijg!

Bij aankomst bij het Radboudziekenhuis blijkt parkeren een probleem. Ook hier is een parkeergarage waar de bus niet in kan. Voor de hoofdingang is een rij minder-validen parkeerplaatsen, maar die staan allemaal vol, met ‘lage’ auto’s. Uiteindelijk parkeer ik maar even dubbel, haal Bert uit de auto en rijd hem de hal in en dan ga ik op zoek naar een plek waar ik de auto kan parkeren.

Dat lukt, na een rondje rijden kom ik aan de zijkant nog een paar gehandicaptenplaatsen tegen en daarvan is er één vrij. Omdat ik via een zijingang naar binnen ga is het even zoeken naar de centrale hal, maar gelukkig waren we mooi op tijd.

Er wordt vandaag een echo gemaakt van de blaas en nieren. Dit is op advies van de Maartenskliniek; vandaar ook dat deze afspraak in Nijmegen is. Het is nog een heel gedoe; met een tillift uit de rolstoel en op een behandeltafel en daarna weer terug in de rolstoel. Mensen van deze poliklinische afdeling zijn hier niet zo heel ervaren mee, uiteraard.

Na de echo een gesprek met de uroloog; hij ziet nu geen bijzonderheden, maar wil wel een jaarlijkse controle. We spreken af dat wij dit in het UMC Utrecht of het Slingeland laten doen; daar is Bert bekend en het lijkt ons beter niet met drie verschillende ziekenhuizen te maken te hebben.

De handtekening op het kilometer-declaratieformulier gaat uiteraard prima, maar een stempel van de afdeling is niet voorhanden. Zal dus wel weer een ‘dingetje’ worden bij VGZ.... Op mijn brief van 15 oktober heb ik nog geen reactie gehad, eerst maar eens afwachten wat dat gaat opleveren. Die is nog opgeslagen in de computer uiteraard, kan ik hem misschien nog een keer opsturen….

Via de zijuitgang naar de auto; daar ontdekken we weer een situatie waarover niet is nagedacht. Bij de plek waar de auto staat is namelijk geen verlaging van de stoeprand… Zo’n afrit is er alleen een heel stuk verderop. Daar dus de stoep af en vervolgens een stuk langs de drukke, doorgaande weg lopen om bij de auto te komen. Wie verzint dit zo?