’s Morgens eerst even naar de Zeeman om op zoek te gaan naar wat extra joggingbroeken, ‘bouvierbroeken’ noemt Bert die. In de Maartenskliniek hebben ze aangeraden broeken te gebruiken zonder harde of scherpe dingen als knopen, of metalen onderdelen. Allemaal om het risico op drukplekken te voorkomen. Omdat het steeds vaker al best lekker weer is, wil Bert ook graag wat dunner materiaal. Ik zoek ook zijn sandalen om mee te nemen naar Nijmegen; als hij meer aangekleed in een rolstoel zit is dat fijner dan pantoffels. Dichte schoenen krijg je bijna niet aan, omdat de voeten niet ‘meewerken’.

Als ik aankom in Nijmegen zit Bert in een steviger rolstoel; Deze is voorlopig, er wordt nog gekeken welk type elektrische rolstoel het best bij hem past en die wordt dan nog op hem aangepast.

Op de afdeling is een huiskamer waar je wat te drinken kunt pakken; ook is er beneden in de gang een koffiecorner met zitjes, waar je bijvoorbeeld prima met bezoek kunt zitten.

We gaan vandaag een beetje rondkijken; ik laat Bert zien waar het restaurant is (dat is overdag gesloten), de oprit naar de parkeergarage en de tuin. Vanuit de gang, met veel glas, kijk je naar alle kanten op groenstroken uit. Alles bij elkaar komt het hier vriendelijk en gezellig over.

’s Avonds komen Astrid en Wytske op bezoek; eigenlijk zou ook nog een andere oud-collega meekomen, maar die heeft afgezegd. Ik merk dat zij gespannen zijn; is ook niet zo gek als je al die tijd de berichten hebt gelezen, maar Bert nog niet hebt gezien.

Maar na de eerste onwennigheid is het gewoon heel gezellig. Astrid zegt ook eerlijk dat ze er tegenop zag, maar dat ze blij is toch nog de ‘oude’ Bert te treffen.

Rond acht uur ga ik weer naar huis; het is lekker dat het nu (ook met de zomertijd) een flink stuk nog licht is; en rond deze tijd heb ik geen last van de files rond Nijmegen en Arnhem, dus dat gaat prima.