Bert:

V Pfunds A Nauders A 20 km W lekker zonnig af en toe een wolk O Pension (mooi met balcon, eigen douche, wc, tv en ontbijt voor € 20,-- p.p.) E Weet ik nog niet omdat er weer veel dicht is

T 964 + 20 = 984

Vandaag voor een deel naast de fietsroute gelopen via de 'Claudia Augusta' Dat is een oude Romeinse weg waar nu een fietsroute over loopt. De route is tot 1896 nog als weg gebruikt. Door de Romeinen is uitgegaan van een minimale breedte van 4 meter. Ook over de Alpen. Tussen Martina/Martinsbruck en Nauders hebben we langs de weg gelopen 7 km continu klimmen. Inspannend maar wel erg mooi. 
Helma wil morgen op een camping fietsen huren. We zitten midden in de Alpen.

Vandaag in een Zwitsers plaatsje koffie gedronken. Leuk om te merken hoe een vaste gast met wie we een praatje maakte vol trots aan de anderen vertelde waar we wel niet heen gingen. Hij gaf ons een folder van een oude grensovergang tussen Oostenrijk en Zwitserland waar de gebouwen waren gerestaureerd. We doen daar niets mee maar het gaat om het gebaar.

Gegeten in een lokaal restaurant. Ook daar een leuke reactie van de serveerster. Evenals van onze hospita vandaag was de reactie 'Wahnzin'. Vol trots verlieten wij het restaurant.

Aanvulling :

Vandaag zijn we conform de beschrijving van Reitsma weer een stukje door Zwitserland gelopen omdat de autoroute door Oostenrijk veel te druk is. Halverwege dat stukje inZwitserland is een oude Romeinse brug en staan er nog enkele oude gebouwen. Dat zijn die gebouwen waarvan die man bij de koffie zei dat ze gerestaureerd zijn. Wij zijn doorgelopen tot aan Martina waar een huidige grensovergang bij de brug over de rivier is. Juist over de rivier begint de helling naar de Reschenpas. Op Google Earth is in 3d werkelijk prachtig te zien hoe de route loopt hoe de hellingen liggen en welke bochten er zijn. Je krijgt er gewoon heimwee van.

Helma:

Het dorpje uit en dan kunnen we een stuk de Via Claudia Augusta lopen; wijkt iets af van de route in het boekje, maar lijkt wel heel lekker rustig. De Via Claudia is een oude Romeinse route die nu te gebruiken is als fiets/wandelpad. De moderne asfaltweg loopt wat hoger, maar de oude weg loopt vlak langs het water van de Inn en is prachtig. Wel gaat het wat op en neer en is het bochtig, maar het is gewoon leuk om weer eens wat 'avontuurlijker' te lopen na al die kilometers asfaltweg. We zijn al een heel eind als we bij een klein zijstroompje komen. Er staan borden bij die waarschuwen dat het gevaarlijk is verder te gaan; omdat teruglopen niet zo aantrekkelijk is en het beekje er erg kalm uitziet, wagen we het er toch maar op. Via een paar stapstenen steken we over; daarna kunnen we heel makkelijk verder lopen. Een stuk verderop weer zo’n plek, maar opnieuw niets aan de hand. Mogelijk dat deze oversteekjes bij heftige regen wat riskant zijn.

Uiteindelijk komen we bij het eind van het stuk pad en moeten we een flinke klim maken om op de asfaltweg uit te komen.

We hebben vanmorgen pas begrepen waar de mensen ons voor waarschuwden: er gaat aan de overkant van de rivier een autoweg door galerijen en tunnels rechtstreeks naar de Reschenpas. Onze route is aan de andere kant van het water: we gaan dan een klein stukje door Zwitserland, steken de rivier over en dan via de Norbertshöhe naar Nauders. Dat plaatsje ligt een klein stukje voor het hoogste punt, de echte Reschenpas.

In Zwitserland komen we bij een leuk klein zaakje dat net open is: lekker voor een kop koffie. Gelukkig kunnen we ook hier gewoon met euro’s betalen. De eigenaar van de zaak wil uiteraard alles van ons horen en vertelt vol enthousiasme over de Via Claudia. Tot eind 19^e eeuw was dat de enige verbindingsweg in deze streek. Ongelooflijk wat die Romeinen toch allemaal technisch voor elkaar hebben gekregen!

Daarna begint het echte werk: de Norbertshöhe op. Een lange slingerweg naar boven, waarvan de 11 bochten genummerd zijn. Leuk, doet me denken aan de beklimming van de Alpe d’Huez in de Tour de France. De eerste twee bochten zijn vlot na elkaar, dus ik denk al dat het niet zo’n hele lange klim is. Helaas zijn de bochten niet op regelmatige afstand: tussen de twee volgende bochten zit een heel stuk. Het is een heel pittige klim, waarbij je als wandelaar wel het voordeel hebt dat je de bochten steeds kunt afsnijden. Het is een rustige weg, dus absoluut niet gevaarlijk. De paar auto’s of motors die er zijn hoor je goed aankomen. Een steilere, maar wel veel makkelijker klim dan de Arlbergpas, in mijn beleving. Bert en ik hebben wel een andere manier van klimmen; ik loop redelijk door en moet dan regelmatig stoppen om uit te hijgen. Bert loopt wat langzamer, maar heeft dan geen hijgpauzes nodig. Heb ik ook weleens geprobeerd, maar dat bevalt me minder.

Bovenaan hebben we een prachtig uitzicht over het dal diep onder ons waar we vandaan zijn gekomen. Ongelooflijk zo diep als dat is; ook weer zoiets dat je op een foto later nooit zo terugziet.

Na een bocht  loopt de weg nog licht omhoog en rechtdoor; aan onze linkerhand zien we in een soort kom het dorp Nauders liggen. In het dorpje komen we bijna direct bij een van de adressen uit ons boekje, die gelukkig een kamer hebben. Heel vriendelijk mensen, een mooie kamer met balkon en ligbad en voor maar € 40. We mogen zelfs aangeven hoe laat we morgen willen ontbijten; half acht is geen enkel probleem.

Dit is weer echt een genietdag: prachtige route, trots op onszelf dat we deze laatste echte klim zo goed hebben doorstaan, heerlijk weer en een leuk pension en dorp om te overnachten.

Onderweg, maar ook hier in het pension weer alle bewondering voor onze tocht; is ook wel erg goed voor ons ego!