Bert moet naar de mondhygiëniste. Het is heel fijn dat er bij de tandartsenpraktijk een gehandicaptenparkeerplaats voor de deur is, want dit parkeerterrein in de stad staat meestal behoorlijk vol.

Laatst zijn we bij de tandarts geweest, die hem in de rolstoel kon helpen. Dat moet nu natuurlijk ook, maar het is echt passen en meten. De behandelkamer van de mondhygiëniste is wat kleiner. Hij moet natuurlijk naast de ‘normale’ behandelstoel staan en in de buurt van de apparatuur en dan ook nog flink achterover gekieperd.

Maar ik merk dat het besturen me steeds beter afgaat; draaien op de plek en manoeuvreren gaat ook makkelijker als ik het doe. Voor Bert is dat lastig sturen met de hoofdsteun.

Op de terugweg even naar de apotheek om de Microlax op te halen; omdat we afgelopen weekend mis grepen heb ik bedacht een reserve-voorraad aan te leggen. In de volle doos zitten er 50; ik haal er 7 uit die ik in een apart zakje doe, in de bak waar alle doosjes medicijnen in zitten. Mochten ze dan weer vergeten het tijdig door te geven, heb ik in ieder geval de tijd om nieuwe te bestellen zodra de doos bijna leeg is.

’s Middags een telefoontje van mama: “Komt het uit dat ik zaterdagmiddag kom?”

Wat leuk, we zien elkaar tegenwoordig niet zo vaak, omdat het met de rolstoel bijna niet te doen is bij haar binnen te komen. Nu dus alleen op verjaardagen en zo.

Maar de reden van haar bezoekje is helemaal speciaal: “Ik wil jullie kennis laten maken met mijn nieuwe vriend.” Wat ontzettend leuk voor haar, we zijn benieuwd!