Nieuwe maand en je merkt aan alles dat de lente er nu echt aan komt. Het wordt steeds later donker en in de tuin begint alweer van alles te bloeien.

De tuin is trouwens wel een bende; Bert deed altijd het onderhoud, dat is iets waar ik echt niet van houd. Dus nu tiert het onkruid welig!

De infuuskuur zit erop, dus zou er nu iets van verbetering of (minimaal) stilstand moeten zijn, maar dit is (alweer) niet het geval…. De kracht in de armen wordt steeds minder, vooral in de linkerarm. Dit gaat natuurlijk stapje voor stapje, dus het valt pas op als er ineens iets niet meer lukt. Dat is nu de transfer met het glijplankje; de kracht om zichzelf opzij te ‘duwen’ ontbreekt.

’s Middags even naar de polikliniek van de oogarts in het ziekenhuis. Een beetje apart, Bert in pyjama en badjas in de rolstoel, tussen alle ‘gewone’ patiënten die voor controle komen. De artsen willen de oogzenuw laten bekijken. Er is een ziekte waarbij mogelijk de oogzenuw beschadigd kan raken, dat willen ze graag onderzocht hebben. Gelukkig blijkt al heel snel dat hiervan geen sprake is, alles ziet er normaal uit. Bert vraagt gelijk of de oogarts iets kan zien van de maculadegeneratie. Een paar jaar geleden is gebleken dat Bert hieraan lijdt, een soort ‘rimpeling’ van het netvlies waardoor je slechter gaat zien. Dat is al een poos stabiel, zodat het nu maar een keer per twee jaar gecontroleerd hoeft te worden. Maar als we hier nu toch zijn… Ook dit ziet er gelukkig goed uit, rustig, volgens de oogarts.

Als we in het ziekenhuis ’s avonds beneden eten, of nu ik naar mama ga, zijn er steeds enorme zwermen vogels. Geen idee welk soort, maar ze vliegen in grote groepen heen en weer, soms met een soort duikvluchten. Prachtig om te zien!

Het bridgen doen we deze week op woensdag, dus vandaag weer in Utrecht slapen.