’s Middags bezoek van Fons en Bernadet en we spreken af bij de 'stamtafel', zoals we de grote tafel in het restaurant inmiddels noemen. Er zitten al een paar andere mensen; als we vragen of we erbij mogen komen zitten kijken ze een beetje vreemd, dus Bert legt uit dat hij niet verderop mag zitten.

Je ziet de mensen een beetje verbaasd, zelfs ongelovig kijken. Het is dan ook heel grappig dat er een paar minuten later een verpleegster aan komt lopen: “meneer Bode, we kregen een alarm, we kunnen de apparatuur niet meer volgen.” Het blijkt dat de batterijen vervangen moeten worden van het 'kastje' dat Bert om heeft. Zo, nu kunnen onze tafelgenoten zien dat het dus geen smoesje was waarom we perse hier wilden zitten 😉.

Op de afdeling krijgen we te horen dat Bert misschien in de loop van de volgende week naar huis mag; alles lijkt veilig, dus is er geen echte reden meer hem veel langer hier te houden. Morgen dus maar een hoog-laag-bed gaan regelen om in de woonkamer te zetten, want de trap op naar de slaapkamer lukt nu waarschijnlijk (nog) niet.

Emil is weer terug naar Enschede, dus voor het eerst sinds minstens 29 jaar slaap ik alleen in huis… Is wel wennen, dus het slapen gaat weer minder dan ik normaal gewend ben.