Anne vertrekt ’s morgens naar Schiphol. Het was fijn dat ze ruim een week hier kon zijn. Ik breng haar met de auto naar het station en ga direct door naar het ziekenhuis; er is om 10.00 uur een kerkdienst en daar willen we samen naartoe.

Het gaat niet goed in de kerk; halverwege de dienst geeft Bert me een seintje. Hij is bezweet en zegt dat hij zich erg duizelig en benauwd voelt… Met de rolstoel snel de rij en vervolgens de kerkzaal uit. Bert valt nogal makkelijk flauw en dat wil ik in elk geval voorkomen. Een vrijwilliger loopt mee en gaat voor de zekerheid ook mee naar de afdeling.

Daar aangekomen helpt de verpleging hem op bed en dan knapt hij best snel weer op, gelukkig. Geen idee wat het was; de warmte in de zaal, te lang in de rolstoel zitten? Hij ‘hangt’ ook nogal in deze rolstoel, zou eigenlijk meer ondersteuning moeten hebben. Daar kun je natuurlijk ook ademtekort van krijgen. Maar juist die benauwdheid is ‘eng’; wat als de ademhalingsspieren het niet goed meer doen? Misschien heb ik te vaak de ziekenhuisserie ER gezien, maar ik krijg direct visioenen van ‘intuberen’ en daardoor niet meer kunnen praten…..

Ik besluit een poosje naar huis te gaan; kan Bert even lekker liggen en uitrusten. Op Facebook zie ik inmiddels een aantal reactie op de ‘Fly’; fantastisch, dat is vlotter dan ik had verwacht. Iedereen die aangeeft (meestal kennissen van bekenden) interesse te hebben vraag ik een persoonlijk berichtje te sturen; hopen dat we zo een koper vinden.

’s Middags is Bert gelukkig weer helemaal uitgerust en voelt zich prima; we gaan, net als gisteren, naar het terras van Ruimzicht.

Een dag als vandaag is weer zo van uitersten: de schrik vanochtend en nu zo genieten van een drankje in de zon. Alles van de afgelopen maanden voelt vaak als een achtbaan, maar nu hebben we op een dag wel een heel steile ‘looping’ gehad….