Bert:

V Verona A Isola della Scala A 10 km (vanaf Butta Pietra waar we al eerder heen gelopen waren) W heerlijk warm soms te heet  O hotel in Isola della Scala  E In risotto restaurant T 1296 + 10 + 1306 km

(geschreven op 2 juni)

Vandaag een erg dubbel gevoel, heerlijk dat alles goed gaat met Emil en Anne maar wel erg moeilijk om afscheid te nemen. We hebben na het uitgebreide en lekker lange ontbijt de spullen gepakt en hebben voor het amfitheater in Verona koffie gedronken. Eigenlijk ook een beetje om de tijd te vullen.

Op het station bleek dat onze trein iets eerder vertrok dan de bus van Emil en Anne. Het afscheid in de hal gaf mij even een brok in de keel. Nadien moest de knop even om. Zij gingen naar huis met het vliegtuig en wij begonnen aan onze tweede helft. Op dat moment besef je hoelang 4 maanden is.

Het was goed dat we die dag nog een stuk moesten lopen. Om er weer in te komen anders was de rest van de dag moeilijk geweest. Naar Isola della Scala was een leuke wandeling. In het stadje hebben we lang moeten zoeken naar een hotel maar er uiteindelijk een gevonden waar we alleen konden slapen maar verder niet konden eten of ontbijten. Op zondag is het zoeken naar een open winkel altijd moeilijk maar na 6 km nog steeds niets gevonden. Een risotto restaurant was wel open en daar hebben we lekker gegeten. Leuk was dat er in het restaurant op een TV een video draaide over de rijstteelt en de risotto productie in de Po vlakte.

Aanvulling : Toen we afscheid namen van Emil en Anne hadden we daar zoals gezegd moeite mee. Anne had dat feilloos in de gaten en zei, na ons veel succes gewenst te hebben, dat ze ons in ieder geval niet eerder wilde zien dan in Rome. In de stationsgang zijn we hand in hand met onze rugzak op naar de trein gelopen. Volgens mij heb ik in de trein pas weer wat tegen Helma gezegd. 

Helma:

Na het ontbijt pakken we onze spullen; nog even koffie drinken op het centrale plein en dan moeten we naar het station. We hebben nog een half uurtje voor de bus van de kinderen en onze trein gaan en Emil wil tracteren op een drankje. Als we dat op hebben blijkt hun bus net weg te zijn; geen punt, want die gaat elk kwartier. Maar wij moeten wel weg om onze trein te halen, zodat wij als eerste vertrekken. Moeilijk nu: zij gaan naar huis, en wij 'moeten' nog zo ver.... Anne zegt heel duidelijk dat ze ons niet eerder wil zien dan in Rome, en dat willen wij zelf ook niet, maar dit is wel even slikken.

We zitten stil in de trein naar Butta Pietra, waar we donderdag waren gestopt. We besluiten niet te proberen hier te overnachten, maar door te lopen naar Isola della Scala. Dat is niet heel ver en de afleiding van het lopen trekt nu meer dan een middag rondhangen in een plaatsje. Het blijft verbazingwekkend dat er hier geen berg meer te zien is in de wijde omgeving. Zo plat als in Nederland is de route hier. We lopen langs weggetjes, met af en toe een soort boerenpad. Weinig opwindend, maar zeker niet gevaarlijk.

Isola della Scala is een langgerekt dorpje langs de weg. In het centrum hiervan is een albergo waar een groep mensen naar de Giro zit te kijken en waar ook kamers zijn. Helaas, ze zitten vol. Verderop zijn er nog een paar hotels, wordt ons verteld. Een stuk verderop zit inderdaad een ander hotel, maar dat is dicht en ziet er verlaten uit. Weer verder, tot we bijna buiten het plaatsje zijn. Tegenover een grote parkeerplaats met een supermarkt zit een hotel. Ook hier zit alles dicht, maar als we aanbellen komt er wel iemand, Eigenlijk zijn ze dicht, maar als we alleen willen slapen kan dat (gelukkig!) wel; er is alleen geen ontbijt morgen. Ik ben allang blij; het is een eenvoudige, maar ruime en nette kamer.

Aan het begin van het dorp zat een grote zaak; volgens mij was daar ook een soort supermarkt, maar Bert denkt dat het alleen een soort tuincentrum was. We lopen erheen: een heel stuk, zeker een kilometer of 3. Helaas heeft Bert gelijk: een soort rommelwinkel waar wel snoep, maar geen eten (ontbijt voor morgen) te krijgen is. We moeten dus weer helemaal terug. ‘s Avonds voor het eten opnieuw naar het dorp; denken we hier wel makkelijk een restaurant te kunnen vinden, dan komen we bedrogen uit. Zaakjes blijken dicht of helemaal vol. Uiteindelijk komen we terecht in een risotto-restaurant dat net open gaat. Apart, want alles wat ze hier hebben is op basis van risotto of polenta. Het voorgerechtje met polenta vind ik smakeloos en het hoofdgerecht is wel lekker, maar dit is niet echt waarop ik had gehoopt. Wel leuk dat hier doorlopend een video wordt vertoond waarop de verbouw en oogst van rijst (risotto) te zien is. We begrijpen eruit dat dit plaatsje zo’n beetje het hart van de rijststreek is. Heeft ook wel wat!