Rond half elf een telefoontje: de receptioniste van de Maartenskliniek. Bert zit al een poosje in de hal te wachten, maar de taxi is er nog niet. Dat is raar: vorige week had ik voor twee weekenden achter elkaar de taxi besteld…

Bellen met Monnereau, het taxibedrijf, maar daar word ik doorgeschakeld naar een ander nummer. Dan krijg ik een mevrouw die vertelt in een andere regio te rijden. Bovendien heeft zij andere ritten gepland, dus kan voorlopig niet naar Nijmegen. Wat is dit balen! Zij begrijpt ook niet waarom ik haar aan de lijn krijg, ik zou met iemand van Monnereau doorverbonden moeten worden.

Na heel wat heen en weer bellen (de chauffeuse die ik aan de lijn heb gehad is heel behulpzaam!) is het geregeld: er gaat iemand Bert ophalen en naar huis brengen.

Ik heb de receptioniste van de Maartenskliniek ook een paar keer aan de lijn om de stand van zaken uit te leggen. Rond half twee is hij thuis; wat een vervelende start van het weekend!

Ook ’s avonds weer een minder moment: of het komt door de andere houding in de nieuwe rolstoel of toch nog verdere achteruitgang: het zelf eten lukt bijna niet meer… Een paar happen, en dan gaat de hand erg beven. Ik moet helpen met het prikken en naar de mond brengen. Al dat helpen is natuurlijk geen probleem, maar het is iedere keer weer een stukje zelfstandigheid inleveren voor Bert. Wanneer houdt dit eens op?!