Net als gisteravond komt Angela helpen; dat is prettig. Ik heb Bert, zoals gebruikelijk, zijn ontbijt gegeven, maar iets minder dan normaal. Wij kunnen bij het restaurant gaan ontbijten en het is natuurlijk jammer als hij al helemaal vol zit.

Ik help mee Bert op de toiletstoel te tillen en ga dan naar het restaurant om te ontbijten. Dan kan ik nu zelf rustig eten, en straks helpen Bert in de rolstoel te zetten.

Als ik terugkom van het ontbijt, blijkt de badkamer toch niet zo perfect te zijn als het leek; de tegels liggen niet helemaal goed, zodat een deel van het water de kamer in loopt, in plaats van naar de afwateringsstrip. Omdat er bewust geen drempel is (vanwege de toegankelijkheid) is het een natte bende. Angela heeft daarom maar wat handdoeken bij de doorgang gelegd. Hier is dus wel goed gedacht aan de toegankelijkheid, maar niet helemaal praktisch.

Als alles klaar is ga ik met Bert naar het restaurant; hoewel de ontbijttijd er al bijna op zit is er nog genoeg keus bij het uitgebreide buffet. Echt genieten!

Op het terrein staat een bord met daarop verschillende routes naar de stranden en strandtenten in de omgeving. Er loopt een speciaal rolstoelpad, dus daarover gaan we naar het strand. Een stukje langs de weg, over een ruim trottoir, daarna een apart, geasfalteerd pad dat door de duinen slingert. Boven blijkt er een strandtent te zijn waar je ook met de rolstoel prima uit de voeten kunt. Leuk uitzicht over het strand, waar volop kinderen aan het spelen zijn en een enkeling zich nog in het water waagt. We boffen alweer met het weer: opnieuw een stralend zonnige dag!

’s Middags gaan we het dorpje Renesse in; een beetje winkelen, terrasje pakken.

Het dorp is nog wel een aardig stukje lopen vanaf de camping; om hier vanavond te gaan eten is het niet geschikt, dat is te ver terug lopen. Maar onderweg zijn we langs twee zaken gekomen, schuin tegenover elkaar, die halverwege tussen het vakantiepark en het dorp liggen.

’s Avonds gaan we dus daarheen; bij een van de zaken staat een bord met ‘onbeperkt mosselen eten’; hebben we dit jaar nog niet vaak gehad, dus dat spreekt ons allebei wel aan. Binnen is het allemaal wel behoorlijk krap, maar de medewerksters zijn erg vriendelijke en behulpzaam, zodat we een prima plekje krijgen.

Lekker en gezellig eten en dan in het donker terug naar het hotel. Gelukkig heeft Bert verlichting op de rolstoel, dat komt nu echt van pas. Vooral als we vanaf de weg een zijpad in moeten naar het vakantiepark, waar het echt flink donker is, voelt dat een stuk prettiger!