Bert is keurig op tijd in Doetinchem, weer met zijn ‘vaste’ chauffeur. Voor begin van de middag heb ik de regiotaxi gereserveerd; dan kunnen we naar de stad om pasfoto’s te laten maken. Ik heb naar pasfoto’s gezocht voor de nieuwe ID-kaart, maar die waren er niet meer.

De taxi is netjes op tijd en brengt ons naar de stad; toch wel heel fijn dat we nu de pas hiervoor hebben en kunnen gebruiken. Bij de fotograaf moeten we even overleggen hoe het moet; je ziet op de pasfoto natuurlijk ook de hoofdsteun van de rolstoel. “Dat kan ik er wel vanaf halen met Fotoshop’, zegt de fotograaf. Inderdaad, op de foto is niets van de steun te zien.

Na de foto’s gaan we nog een ijsje halen. Het is wel bijzonder; de laatste keer dat we samen in de stad zijn geweest was in januari, toen we een cadeautje voor mijn moeder kochten. Ik hoor het Bert nog zeggen: “Ik moet er toch niet aan denken de rest van mijn leven in zo’n klotestoel te zitten”…… Nu hopen we alleen maar dat er nog iets verbetering komt in de functie van armen en handen…

Dan komen we achter het nadeel van de regiotaxi: ik heb aangegeven hoe laat we weer willen worden opgehaald, maar ze kunnen een kwartier eerder of later dan de afgesproken tijd komen. Je krijgt dan een sms en moet op de afhaal-plaats staan. Dat betekent dus op tijd vast die kant op gaan (voor het geval ze een kwartier eerder zijn) en vandaag ongeveer een half uur wachten (omdat ze een kwartier later kwamen). Natuurlijk geen ramp, het is lekker weer vandaag, maar wel lastig dat je dan zelfs ‘even naar de stad’ zo moet plannen.

We hebben inmiddels al besloten dat we graag een eigen auto willen kopen. Dat is gewoon handig, dan heb je de vrijheid ergens heen te gaan zonder dat je van iemand afhankelijk bent. En dat we door de verkoop van pa’s appartement een mooi geldbedrag hebben geërfd is een fijne bijkomstigheid.